مسکن و کار ( رویکرد انسان محور به مفهوم سکونت در عصر پساکرونا )

از مهم ترین شروط زیستن در این پهنه خاکی ، گزینش محل سکونت است و مسکن ، در پاسخ به ابتدایی ترین سطح از هرم نیازهای انسان بررسی می شود. مسکن به مثابه یک ی از مولفه های اصلی کیفی سکونت در جهت شناخت کلیت زندگی بوده و کار به مثابه یکی از مولفه های اصلی رفع نیازهای کمی افراد است . شیوع و همه گیری ویروس کرونا، یکی از مهم ترین و گستردهترین تغییرات در دهه اخیر بوده است و تا امروز علاوه بر تاثیر بر ابعاد جسمی و روحی افراد، شیوه سکونت ، الگوی مسکن و کار افراد را نیز تحت تاثیر قرار داده است . رویکرد این پژوهش کیفی بوده و پرسش اصلی این است که معیارهای سکونت بر اساس معیارهای مسکن و کار در عصر پساکرونا چیست ؟ این پژوهش ، در راستای نیل به هدف اصلی خود، یعن ی شناخت ارتباط معیارهای مسکن و کار با شکل و شیوه سکونت ، از شیوه توصیفی - تحلیلی استفاده نموده و ابزار گردآوری داده و اطلاعات مورد نیاز در تحقیق پیش رو، حاصل مطالعات اسنادی وکتابخانه ای بوده که بواسطه برداشتها و استخراج مولفه های مربوط به سکونت ، مسکن و کار و با تطبیق آنها با یکدیگر جمع آوری گردیده است . نتایج تحلیل منابع نامبرده در این پژوهش نشان می دهند که توجه به ابعاد معماری و به معنای اخص آن ایجاد سکونتی انسان محور بر اساس تطبیق با نیازهای جدید در عصر پساکرونا و منطبق بر مولفه های مسکن و کار، یکی از حیاتی ترین و موثرترین شیوه های زیستی و برقراری ارتباط و خوانش با محیط اطراف می باشد . معیارهای مسکن و کار در ابعاد مختلف معنا و کالبد را می توان به عنوان عاملی تاثیرگذار و شکل دهنده در شیوه و شکل سکونت افراد تلقی کرد و بر همین اساس مفهوم سکونت را حاصل مجموعه ای از عوامل مسکونی و کار، در وسیع ترین شکل آن محسوب نمود.

کلیدواژه ها:

سکونت ، مسکن ، کار ، پساکرونا ، عصر تغییرات