بررسی تاثیر طراحی فضای باز و فضای جمعی مجموعه های مسکونی بر میزانتعاملات اجتماعی و رضایتمندی ساکنان (مطالعه ی موردی: مجموعه ی مسکونی شهرک ژوئن محمودآباد)

با افزایش وسعت و تراکم شهرها، شهروندی و روابط اجتماعی تضعیف شده است و احساس جمعی و وابستگی هایاحساسی که در جوامع گذشته وجود داشته است، در جوامع امروزی در حال ناپدید شدن است. مجموعه های مسکونیکه زمانی قرار بود با قرارگیری در میان فضاهای سبز و زیبا و کم تراکم، به عنوان محیط هایی با کیفیت و بستری مطلوببرای تعاملات اجتماعی ساکنین ایجاد شود، به تدریج به مجموعه های آپارتمانی با تراکم بسیار بالا تبدیل گردیدند.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاثیرگذار فضای باز مجموعه های مسکونی بر ایجاد تعاملات و روابط اجتماعی وحس رضایتمندی در ساکنان، تدوین شده است. چارچوب نظری پژوهش با رویکردی کیفی و با هدف جستجویمولفه های موثر در ارتقای تعامل اجتماعی ساکنان مجموعه مسکونی، در پژوهش های گذشته انجام شده است. براساسیافته های پژوهش با ارتقاء بخشیدن به کیفیت فضای باز و فضای عمومی مجموعه های مسکونی از طریق راهکارهاییچون تامین ایمنی و امنیت در عرصه ی عمومی برای افزایش حضور ساکنان، ایجاد تنوع در مسیرها، استفاده از درختان وگیاهان متناسب با آب و هوای منطقه، ایجاد فضاهای مختلف برای نشستن، ایجاد فضاها و تسهیلات مشترک برایگردهم آمدن ساکنین و چندعملکردی بودن عرصه های عمومی و قابل استفاده بودن برای گروه های اجتماعی مختلفمی توان روابط و تعاملات اجتماعی و میزان رضایتمندی ساکنان مجموعه های مسکونی را به میزان قابل توجهی تقویتکرد.

کلیدواژه ها:

مجموعه مسکونی ، فضای جمعی ، فضای باز مجموعه مسکونی ، تعامل اجتماعی ، رضایتمندی ازسکونتگاه