جایگاه حفاظتی شکر تیغال شول آبادی Echinops shulabadensis Mozaff.

شکر تیغال شول آبادی Echinops shulabadensis Mozaff. انحصاری مناطق جنوب شرقی استان لرستان است. این گونه در عرصه های جنگلی بلوط، در مناطق آفتاب گیر با خاک فقیر در بعضی نقاط شول آباد و تیان از توابع استان لرستان می روید. این مناطق در بخش کوهستانی ناحیه رویشی ایرانی- تورانی و در محدوده ارتفاعی ۲۰۱۹ تا ۲۴۰۰ متر از سطح دریا استقرار دارند. در این پژوهش، جایگاه حفاظتی این گیاه براساس شیوه نامه اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت (IUCN) و با استفاده از سه معیار میزان حضور، سطح تحت اشغال و اندازه جمعیت تعیین شد. سطح تحت اشغال این گونه با اندازه گیری میدانی و استفاده از نرم افزار GeoCAT، ۲۴/۳ کیلومترمربع و میزان حضور آن در محدوده انتشار ۰۲۸/۳۹۱ کیلومترمربع برآورد شد. بر اساس این پژوهش، گونه E. shulabadensis «در بحران انقراض (CR)» قرار دارد. هرچند حضور آن در مناطق حفاظت شده اشترانکوه (ارتفاعات تیان در ازنا)، تا حدی در بقا و حفظ گونه مهم است، به دلیل نادر بودن و اندازه کوچک جمعیت های آن، باید به طور ویژه بر آنها نظارت شود و علاوه بر حفاظت در رویشگاه، از روش های حفاظت در خارج از رویشگاه اصلی نیز با نگهداری از بذر آن در بانک ژن منابع طبیعی و کاشت آن در باغ گیاه شناسی ملی ایران و باغ گیاه شناسی زاگرس، برای حفاظت از این گونه بهره برد.

کلیدواژه ها:

جایگاه حفاظتی ، شکر تیغال شول آبادی ، گونه انحصاری ، لرستان