مطالعه ی آزمایشگاهی تاثیر پارامتر های تراوایی، دبی تزریق، غلظت وسایز ژل ذره ای از قبل شکل گرفته بر میزان نگهداشت

ژل ذرهای از قبل شکل گرفته ۱ یک پلیمر متشکل از زنجیره های مختلف است که بهصورت دانه هایی با قدرت جذب بسیار بالا میباشد و میتواند نسبت به اندازه اولیه تا ۲۰۰ برابر متورم شود. استفاده از ژل ذرهای از قبل شکل گرفته به عنوان یک عامل برای تغییر مسیر سیال به منظور کنترل یکپارچگی جبهه تزریق میباشد و به عنوان یک روش نوین در افزایش برداشت از مخازن نیز محسوب می گردد. هنگام عبور ژل ذرهای از قبل شکل گرفته از محیط متخلخل سنگ، مقداری از ژل بر سطح دانه بندی سنگ جذب و مقداری به دام می افتد (نگهداشت). میزان جذب ژل برروی سطح سنگ از کلیدی ترین فاکتورها است و به شدت بر روی عملکرد تزریق ژل در مخزن تاثیر میگذارد. تراوائی محیط متخلخل، دبی تزریق و همچنین سایز ژل ذرهای از قبل شکل گرفته از دیگر عوامل کنترل کننده عملکرد ژل میباشند. آزمایش لوله قلمی به عنوان یک روش مرسوم میتواند به شبیه سازی و شناخت مکانیزم های موثر تزریق ژل ذرهای از قبل شکل گرفته به مخزن مورد استفاده قرار بگیرد. در این پژوهش به بررسی پارامترهای کلیدی تزریق ژل ذره ای از قبل شکل گرفته به مخزن به وسیله آزمایش لوله قلمی پرداخته شده است. نتایج نشان داده است که افزایش تراوایی، دبی و سایز ذرات ژل ذره ای از قبل شکل گرفته میزان نگهداشت را کاهش داده و با افزایش غلظت ژل ذره ای از قبل شکل گرفته میزان نگهداشت این ژل برروی سطح سنگ افزایش مییابد.

کلیدواژه ها:

نگهداشت سنگ ، جذب سطحی ، ژل ذره ای از قبل شکل گرفته