بررسی تاثیر بازآفرینی بافت تاریخی با رویکرد میان افزا با راهکار توسعه پایدار شهری (منطقه تجریش تهران)

طراحی جدید در بافت تاریخی همواره سوالات متعددی را برای معماران و شهرسازان مطرح میکند؛ اینکه چه عواملی از زمینه برای طرح جدید در نظر گرفته شود تا نتیجه مطلوب به دست آید. این رویکرد، تقلیدی از گذشته و یا مانع خلاقیت و نوآوری نیست، اما عدم توجه به زمینه و تمایل به ارائه طرحی متمایز از بناها و بافت مجاور برای توجه بیشتر به بنای جدید مرسومتر از طراحی با در نظر موجب آشفتگی بصری گرفتن توجه به سیمای شهری است که نهایتا آن میشود. فضاهای شهری و بناهایی که در بافت های تاریخی شهرها واقع شده اند، دارای محیطی تاثیرگذار، از نظر ویژگی های برجسته معماری هستند. در این میان،محله تجریش در شهر تهران یکی از محله های تاریخی شهر است در بعضی از نقاط این بافت تاریخی، وجود فضاهای تعریف نشده، به پیوستگی کالبدی آن خدشه وارد کرده است، همچنین در برخی نواحی عدم تعریف کاربری سرزنده کننده منجر به کاهش خوانایی و امنیت در بافت شده است. یکی از راه های تعریف دوباره ی این یکپارچگی کالبدی و بصری در طراحی شهری و معماری، ایجاد ساختارهای جدید در زمین های به جا مانده است. ساختارهای جدید یا بناهای میان افزا در صورتی که کاربری مناسب داشته باشند و با روشی متناسب با محیط پیرامون ساخته شوند یکپارچگی را به بافت تاریخی برمی گردانند این پژوهش سعی در شناسایی و ارائه معیارهای مهم برای طراحی در بافت تاریخی داشته تا با استفاده از آن طراحی با ساختاری همگون برای زمینه ارائه گردد.

کلیدواژه ها:

بافت تاریخی ، باززنده سازی ، میان افزا ، تجریش