مقاله علمی – ترویجی: اهمیت توکسین بایندرها در تغذیه آبزیان

صنعت آبزی پروری به طور فزاینده ای با چالش سموم قارچی و ترکیبات مضر در خوراک آبزیان روبروست. این سموم که به طور عمده مایکوتوکسین[۱] نامیده می شوند، می توانند طیف وسیعی از اثرات منفی را بر سلامت و عملکرد آبزیان ایجاد نمایند. برخی از این مشکلات شامل: کاهش رشد، ضعیف شدن سیستم ایمنی، آسیب به کبد و کلیه آبزیان و در نهایت مرگ ومیر آنها است. آلودگی با مایکوتوکسین ها در غذای آبزیان نه تنها سلامت آنها را به خطر می اندازد بلکه مصرف آبزیان آلوده ممکن است راهی برای ورود مایکوتوکسین ها به زنجیره غذایی انسان باشد و امنیت غذایی و سلامت عمومی را تهدید کند. مهم ترین مایکوتوکسین های موجود در محصولات کشاورزی و خوراک ماهی ها شامل: آفلاتوکسین ها[۲]، فومونیزین ها[۳]، اکراتوکسین ها[۴]، تریکوتسن ها[۵] و زئارالنون[۶] هستند. برای استفاده از محصولات زراعی در تولید آبزیان، باید تلاش کرد تا آلودگی آن به قارچ ها و مایکوتوکسین ها کنترل شود. توکسین بایندرها به عنوان راه حلی نوآورانه برای مقابله با این تهدیدات پا به عرصه گذاشته اند و نقشی حیاتی در ارتقاء سلامت آبزیان، رشد، کاهش تلفات، کیفیت گوشت، کاهش هزینه های پرورش و پایداری در آبزی پروری ایفاء می کنند.   [۱] Mycotoxin [۲] Aflatoxin [۳] Fumonisins [۴] Ochratoxins [۵] Trichothecenes [۶] Zearalenone

کلیدواژه ها:

Toxin binder ، Mycotoxin ، Aquatic nutrition ، Contamination. ، توکسین بایندر ، مایکوتوکسین ، تغذیه آبزیان ، آلودگی