رابطه ی خودآگاه ی هیجانی و اختلال اضطراب فراگیر در دانش آموزان

اختلال اضطراب فراگیر یکی از رایجترین اختلالات روانپزشکی در میان کودکان و نوجوانان است که با اضطراب و نگرانی شدید در مورد چندین رویداد یافعالیت که در اکثر روزها و حداقل شش ماه دوام داشته، کنترل آن مشکل بوده و با علائم جسمانی نظیر تنش عضلانی، تحریکپذیری، اشکال در خواب و بیقراری همراه است، تعریف میشود. عوامل بسیاری در جلوگیری از بروز اختلال اضطراب فراگیر دخیل هستند که از آن جمله میتوان به خودآگاه ی هیجانی اشاره کرد. خودآگاه ی هیجانی یکی از مهارتهای اصلی هوش هیجانی میباشد که عبارت است از توانایی شناخت هیجانات خود، تفکیک آنها، آگاه ی از هیجانات خود، چرایی و آگاه ی از علل آن هیجانات. افرادی که خودآگاه ی هیجانی آنها پایین است فاقد توانایی بیان هیجانات خود از طریق گفتار و کلام میباشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی خودآگاه ی هیجانی و اختلال اضطراب فراگیر در دانش آموزان انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان در حال تحصیل در دوره ی متوسطه ی دوم شهر پارسآباد تشکیل میدادند که از میان آنها ۲۰۵ دانش آموز به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای بهعنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه ی خودآگاهی هیجانی تانجی، دیرینگ، واگنر و گرامازو (۲۰۰۰) و پرسشنامه ی اختلال اضطراب فراگیر اسپیتزر، کرونک، ویلیامز و لوه (۲۰۰۶) پاسخ دادند. برای تجزیهوتحلیل داده ها از آزمون ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین خودآگاه ی هیجانی و اختلال اضطراب فراگیر در دانش آموزان رابطه ی منفی معناداری وجود دارد. بدین صورت که با افزایش خودآگاه ی هیجانی، اختلال اضطراب فراگیر در دانش آموزان کاهش مییابد .(p<۰/۰۱) بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که خودآگاهی هیجانی از متغیرهای مرتبط در جلوگیری از بروز اختلال اضطراب فراگیر در دانش آموزان است که نیازمند توجه و برنامهریزی توسط روانشناسان و مشاوران مدارس میباشد.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی هیجانی ، اختلال اضطراب فراگیر ، دانش آموزان