معیارهای کالبدی تاثیرگذار در ارتقا تعاملات اجتماعی کودکان دارای اختلال اوتیسم با بهره گیری از فضای شخصی

فضای آموزشی برای کودکان اوتیسم باید دارای ویژگی های لازم بر پایه شناخت نیازهای روحی، روانی و رشد آنها بوده و از فضاهای متنوع با قابلیت تغییر لبرخوردار باشد که بتواند با در نظر گرفتن فضای شخصی موجب ارتقا تعاملات اجتماعی این کودکان شود. هدف از این پژوهش شناخت معیارهای کالبدی تاثیرگذار در ارتقا تعاملات اجتماعی کودکان اوتیسم با بهره گیری از فضای شخصی واولویت بندی معیارهای تاثیرگذار در ارتقا تعاملات اجتماعی کودکان دارای اختلال اوتیسم در مراکز کمک آموزشی اوتیسم می باشد. در این پژوهش با استفاده از مطالعات اسنادی و مطالعات پیشمایشی که شامل دو بخش مصاحبه با معلمان و والدین کودکان اوتیسم و استفاده از شیوه مشاهده رفتاری کودکان اوتیسم، امکان رسیدن نتیجه فراهم گردید. با توجه به نتایج حاصل از تحلیل بخش پیمایشی به این جمع بندی رسیدیم که کودکان اوتیسم در برقراری ارتباط و دوست یابی دچار ضعف و کمبودهایی هستند و فضای شخصی بزرگتری نسبت به کودکان غیر اوتیسم دارند و حضور در محیط های شلوغ و پر ازدحام با عکس العمل این کودکان همراه است. همچنین مولفه کالبدی این امنیت محیط، اکوستیک محیط و کوچکی و بزرگی فضا بیشترین اهمیت را در اثر گذاری بر روحیات این کودکان را دارد. بنابراین باید بتوان با بکار بردن مناسب مولفه های کالبدی، فضای آموزشی اوتیسم را به گونه ای طراحی کرد که هم در تامین نیازهای این کودکان موثر باشد و هم بتواند باعث رشد اجتماعی کودکان اوتیسم شود.

کلیدواژه ها:

کورکان ائتیسم ، فضای شخصی ، تعاملات اجتماعی