جایگاه هنر در تعلیم و تربیت

هدف اساسی در نظام خلقت ، حیات بر پایه ی کمال و عبودیت می باشد، به همین دلیل نقش آفرین جهان، بهترین ابزار( حواس) را در اختیار انسان ها قرار داده تا به کمک آن به کمال و سعادت برسد. از این رو تعلیم و تربیت به عنوان یک نهاد تربیتی و آموزشی که مسئولیت تعلیم علوم و تربیت شهروندی را به عهده دارد؛ بایستی به تمامی ابعاد وجودی انسان توجه نماید. ، یکی از شیوه های تدریس کاربردی و مهم که صاحب نظران و محققین بر اهمیت آن تاکید داشته اند، تدریس مبتنی بر ابزارهای آموزشی هنری است . بی شک هنر این ابر پدیده بشری که وامدار بخش بزرگی از مواهب الهی بوده در ساحت های گوناگون تمدن انسانی حضوری قابل توجه و تامل برانگیز داشته است ، این مقاله با هدف تبیین جایگاه هنر در تعلیم و تربیت نگاشته شده، رویکرد آن توصیفی – تحلیلی بوده است و مواد پژوهش شامل کتب ، مقالات ، مجلات و پایان نامه های مرتبط با موضوع می باشد. بر اساس نتایج به دست آمده، هنر وسیله ای بنیادی است که برای یادگیری سایر موضوعات درسی و در نتیجه پیشرفت تحصیلی اهمیت دارد. زمانی که هنر به روش معنادار با محتواهای دیگر ترکیب یابد دانش آموزان مطالب بیشتری را در حد مطلوب یادگیری فرا می گیرند ولی نگاهی به تاریخ تعلیم و تربیت کشورها نشان می دهد که سیستم آموزشی آنها در بعد آموزشی و شناختی هدفمند عمل می کند و سایر ابعاد وجودی انسان یا به فراموشی سپرده شده یا اگر هم دیده شده خیلی چشم گیر و هدفمند نیست ؛ درحالی که مهمترین هدف تعلیم و تربیت ، کشف نقاط قوت درونی هر فرد و کمک به او در شناسایی توانایی های ذهنی و عملی و کشف دنیای پیرامون خود می باشد .تعلیم و تربیت عمومی کشور ما نیز اغلب معلمان و دانش آموزان را آموزش می دهند تا بخوانند، بنویسند، به طور تحلیلی تفکر کنند، شمارش بکنند و به شیو ه های متفاوتی به توانایی های خود دست یابند؛ اما چیزی که کمتر به آن توجه می شود استعداد، خلاقیت ، عواطف و احساسات و توانایی زیبایی شناختی و... می باشد.

کلیدواژه ها:

هنر ، ادغام هنر ، تعلیم و تربیت .