برهم کنش زبان و شناخت (ارتباط شناسی زبانشناسی و روانشناسی )

تقریبا زبان به عنوان عنصری برجسته در زندگی اجتماعی که بر سایر ابعاد فکری و فرهنگی انسانها تاثیر می گذارد، پدیده ای بسیار پیچیده و پویا است . زبان آیینه تمام نمای فرهنگ هر جامعه می باشد و تبلوری از افکار و آدابورسوم یک ملت و موجب انتقال ارزش ها و اندیشه ها و برانگیزاننده حس تعلق اجتماعی و گرایش به همبستگی گروهی می باشد. پرداختن به زبان و مسائل مرتبط به آن مانند آموزش و تعلیم وتربیت در سطح باارزشترین مسائل هر ملتی قرار دارد. تمامی فعالیت های عالی ذهن نظیر ادراک، تشکیل مفاهیم ، شناخت ، تفکر، استدلال، قضاوت، تخیل و حل مسئله همگی با رشد زبان ارتباطی ناگسستنی دارند. این مقاله با روش تحلیلی و توصیفی نتیجه گیری می کند که زبانشناسی شناختی رویکردی به تحلیل زبانهای طبیعی است که زبان را به عنوان ابزاری برای نظم و سامانبخشی ، پردازش و انتقال اطلاعات در نظر می گیرد. وقتی کاربران یک زبان، ارتباط زبانی برقرار می کننداطلاعاتی راکه دارند به صورت خاصی پردازش می کنند و نظم و سامان ویژهای به آنها می دهند و سپس آنها را در قالب تعبیرهای زبانی به دیگران انتقال می دهند. به عبارتدیگر، زبانشناسی شناختی این ادعا را مطرح می کند که ساختار زبان، انعکاس مستقیم شناخت است ؛ بدین معنا که هر تعبیر زبانی با مفهومسازی موقعیت خاصی همراه است . زبان به طور مستقیم موقعیت های خارجی را نشان نمی دهد، بلکه ذهن از این موقعیت ها، مفهومسازی ویژهای دارد و زبان آن مفهوم سازی را نشان می دهد. معنا چیزی جزمفهومسازی ذهن نیست ؛ بنابراین ، زبان به طور غیرمستقیم و به واسطه مفهوم سازی گوینده، جهان خارج یا موقعیت های خارجی را نشان می دهد. به عبارت دیگر زبان، بی واسطه جهان درون گوینده و حوادثی را که در آن رخ داده یا می دهد را نشان می دهد و به واسطه آنموقعیت های بیرونی را منعکس می سازد.

کلیدواژه ها:

زبان ، شناخت ، زبانشناسی ، روانشناسی ، زبانشناسی شناختی ، برهم کنش