مقایسه زبان شعری و فلسفی سعدی و افلاطون در حوزه تعلیم و تربیت

فلسفه همان نفس انگیزه پژوهش و آموزش است و اگر فایدهای هم از آن ناشی می شود که عمیقا همین طور نیز است از همین لحاظ خواهد بود؛ در واقع هیچ رشته ای در زمینه آموزش و پژوهش به اندازه فلسفه موثر و کارآمد نمی تواند باشد. در نزدیک سازی فلسفه و ادبیات، ما نه با یک مساله ، بلکه به سبب تنوع هریک و خاصه گسترش بسیار وسیع موضوعها و دامنه مطالب آنها، به ناچار با مسائل زیادی روبه رو می شویم . پژوهش حاضر به روش مروری کتابخانه ای انجام شده است که هدف از آن بررسی زبان شعری و فلسفه در تربیت بود. در هر صورت ما در تامل در روابط فلسفه و ادبیات، با طیف خاصی از وجوه تشابه و تفارق آنها سر و کار داریم و احتمالا در هر موردی باید مطابق همان مورد به نتیجه گیری بپردازیم . مثلا با آنچه در این نوشته گفته شد، مسلم است که وضع رمان خاصه اگر مولف آن به نحوی ادعای فلسفه گویی داشته باشد و موقعیت شعر خاصه اگر شاعر برعکس ، خواسته باشد زیبایی شعری و محتوای درونی آن را از هر نوع فلسفه باوری، دور نگه دارد- در هر صورت با هم بسیار متفاوت خواهد بود. ولی آنچه به نحو عملی محرز می توان تلقی کرد، این است که اگر بتوان قلمرو مشترکی میان فلسفه و ادبیات تشخیص داد، باز به لحاظ ذوق سلیم ، رابطه آنها از نوع عموم و خصوص من وجه خواهد بود و این را می توان دلیل موجهی دانست برای اینکه در بحث رابطه احتمالی میان آنها، در مورد هیچ یک قایل به تفوق انحصاری یکی از آن دو نسبت به دیگری نشویم .

کلیدواژه ها:

تربیت ، شعر ، فلسفه