اثربخشی بازی درمانی اکوسیستمیک بر باورهای خودکارآمدی و ابعاد آن در دانش آموزان دارای نقص توجه/بیش فعالی (مورد مطالعه: دانش آموزان خرم آباد)

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی اکوسیستمیک بر باورهای خودکارآمدی و ابعاد آن در دانش آموزان دارای نقص توجه/بیشفعالی انجام شد. پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه پنجم شهر خرم آباد در سال ۱۴۰۲ بود، که از بین آنها با روش نمونهگیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و در دو گروه مساوی ۱۵ نفری گمارش شدند. گردآوری اطلاعات با پرسشنامه پرسشنامه باورهای خودکارآمدی (موریس، (۲۰۰۱ انجام شد. برای افراد گروه آزمایش برنامه بازی درمانی طی ۱۰ جلسه هفتگی و هر جلسه به مدت ۴۵ دقیقه اعمال شد اما این مداخله برای افراد گروه کنترل انجام نشد. به منظور تحلیل دادهها از روشهای آمار توصیفی، آزمون پیش فرضهای آمار پارامتریک و تحلیل کوواریانس با نرم افزار آماری spss نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل تغییر معناداری در نمره کل باورهای خودکارآمدی و هر یک از ابعاد آن از پیش آزمون به پس آزمون وجود دارد و باورهای خودکارآمدی و ابعاد آن در افراد گروه آزمایش بهبود یافته است. با توجه به نتایج پژوهش میتوان از برنامه بازی درمانی اکوسیستمیک به عنوان یک مداخله کلیدی در حوزه پیشگیری از آسیبهای هیجانی و رفتاری و ارتقای بهداشت روانی دانش آموزان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی اکوسیستمیک ، خودکارآمدی ، نقص توجه/بیشفعالی ، دانش آموز