مشخصات بالینی و اپیدمیولوژیک گونه های لیشمانیا در اصفهان، ایران

زمینه و هدف: شناسایی خصوصیات بالینی و اپیدمیولوژیک گونه های لیشمانیا در بیماران مبتلا به لیشمانیوز جلدی. روش بررسی: در بین بیماران مراجعه کننده به مرکز تحقیقات بیماری های پوستی و سالک اصفهان مرکز ارجاعی لیشمانیوز با ضایعات پوستی مشکوک، اسمیر رنگ آمیزی شده ۶۲ بیمار برای لیشمانیا مثبت بود. سپس سنجش Nested PCR با استفاده از پرایمرهای خاص انجام شد. همچنین چک لیست اطلاعات دموگرافیک و بالینی موردنیاز بیماران تکمیل گردید. برای ارزیابی متغیرهای طبقه بندی شده از آزمون مجذور کای استفاده شد. P-value < ۰.۰۵ برای معناداری در نظر گرفته شد. یافته ها: از ۶۲ اسمیر مثبت لیشمانیا، ۰۳/۷۰ درصد مرد و ۹۶/۲۰ درصد زن بودند. همچنین بیشترین فراوانی سنی بیماران در گروه سنی ۳۹-۳۰ سال بود. باندهای Nested- PCR در تمام ۶۲ نمونه مشاهده شد که ۵۴ نمونه (۱/۸۷ درصد) لیشمانیاماژور و ۸ (۹/۱۲ درصد) لیشمانیاتروپیکا را نشان دادند. میزان بهبودی بیماران پس از اتمام دوره درمان بر اساس پیامد استاندارد در سه گروه بهبودی کامل، بهبودی نسبی و عدم بهبودی ارزیابی شد.  نتیجه گیری: اگرچه لیشمانیاماژور گونه غالبی است که باعث ایجاد لیشمانیوز جلدی می شود، شناسایی گونه های لیشمانیا مولد بیماری و همچنین بررسی ویژگی های بالینی به دلیل تفاوت در میزبان های مخزن برای استراتژی های درمانی موثر و کنترل بیماری حیاتی است.

کلیدواژه ها:

leishmania major ، leishmania tropica ، epidemiological ، leishmaniasis ، لیشمانیاماژور ، لیشمانیاتروپیکا ، اپیدمیولوژیک ، لیشمانیوز