اثربخشی بازی درمانی بر افزایش توجه پایدار و عملکرد خواندن در دانش آموزان مبتلا به نارساخوانی

اختلال نارساخوانی بیشترین درصد دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری را تشکیل می دهد؛ بنابراین، هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی بازی درمانی بر افزایش توجه پایدار و عملکرد خواندن در دانش آموزان نارساخوان مقطع ابتدایی بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود و در سال ۱۴۰۲ انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۰۰ نفر دانش آموز مبتلا به اختلال نارسا خوانی پایه های دوم، سوم، چهارم و پنجم ابتدایی بود که از طرف مدرسه به مرکز اختلال یادگیری آموزش وپرورش مهاباد ارجاع داده شده بودند. تعداد ۲۰ دانش آموز داوطلب واجد شرایط طبق نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند و به صورت گمارش تصادفی در گروه آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه، ۱۰ دانش آموز). جهت گردآوری داده ها از آزمون نما (کرمی نوری و مرادی، ۱۳۸۴) و آزمون بررسی یکپارچه ی عملکرد دیداری – شنیداری (ساندفور و ترنر، ۱۹۹۴) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای، بازی درمانی را دریافت کردند. تحلیل داده ها با روش تحلیل کوواریانس انجام شد. نتایج نشان داد که بازی درمانی بر مولفه ی توجه دیداری، مولفه ی توجه شنیداری و نارساخوانی تاثیر داشت (P<۰/۰۵). طبق نتایج، بازی درمانی به صورتی موثر توجه پایدار را افزایش داده و باعث بهبود نارساخوانی می شود. ازاین رو، می توان برای افزایش توجه و بهبود نارساخوانی ازاین روش استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، توجه پایدار ، نارساخوانی ، عملکرد خواندن