بررسی رابطه اختلال دو قطبی و افسردگی در دانشجویان دانشگاه فردوسی

اختلال دوقطبی یک اختلال روانی و یکی از بیماری های اعصاب و روان است که در گذشته به آن شیداییافسردگی میگفتند. فردی که به این حالت روانی مبتلا باشد، حالات مختلفی از دوره های شیدایی و فرازهایاحساسی )مانیا و هایپومانیا( و دورههای افسردگی و نشیبهای روانی )دپرسیون( را تجربه میکند. هنگامیکهشخصیت دوقطبی به علاءم افسردگی دچار میشود، احساس ناراحتی و ناامیدی پیدا میکند. معمولا در این اپیزود،فرد نسبت به فعالیتهای روتین روزمره اشتیاقی ندارد. او برای انجام فعالیتهای جدید هم تمایلی نشان نمیدهد.هنگامیکه مود و حالت روانی فرد به مانیا یا همان شیدایی تغییر میکند )و یاهایپومانیا که حالت خفیف تر مانیااست(، رفتارهایی پرانرژی از خود نشانمیدهد. همچنین نسبت به بیشتر مسائل اطراف خود، اشتیاق بیاندازه وغیرعادی نشانمیدهد. تشخیص اختلال دو قطبی یک فرایند پیچیده است. مک اینتیر و کلابرس اظهار داند که ۶۹درصد مواقع تشخیص ابتدایی اشتباه است. این اشتباهات عمدتا به استفاده از معیار هایDMS-۵برای اختلال افسردگی اساسی و دو قطبی و همچنین به اینکه دوره افسردگی عموما اولین علامت است نسبت داد. اگرچه برای ابتلا به دو قطبی، بیمار باید سابقه شیدایی و هیپومانیاhypomania داشته باشد