اعتبار سنجی پرسشنامه اضطراب ظاهری در بیماران ایرانی مبتلاء به اختلال بدشکلی بدن

هدف این پژوهش بررسی اعتبارسنجی پرسشنامه اضطراب ظاهری بود. پژوهش حاضر توصیفی و ساخت و اعتباریابی پرسشنامه است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه مراجعان به کلینیک های تخصصی پوست و زیبایی در شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بود. روش نمونه گیری در این پژوهش به صورت هدفمند بوده است. جهت آزمون مدل پیشنهادی و فرضیه های پژوهش، با در نظر گرفتن تعداد متغیرها جمعا نمونه ای اولیه به حجم ۳۳۰ نفر انتخاب شدند. افراد نمونه چک لیست جمعیت شناختی، پرسشنامه اضطراب ظاهری و پرسشنامه اختلال بدشکلی بدن را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آماره های استنباطی همبستگی، ضریب پایایی و بارهای عاملی (با استفاده از روش تحلیل عاملی تاییدی) تحلیل شدند. بر اساس نتایج به-دست آمده، پرسشنامه اضطراب ظاهری دارای پایایی آزمون مجدد و روایی همگرا در اندازه گیری اضطراب ظاهری بود. همچنین به تغییر در طول درمان حساس بود. این مقیاس دارای ساختار دو عاملی در گروه بالینی است که یک عامل با اجتناب و عامل دوم شامل نظارت بر تهدید است. با این حال، در نمونه جامعه به نظر می رسد که ساختار یک عاملی داشته باشد. نتایج نشان می دهد که پرسشنامه اضطراب ظاهری دارای ویژگی های روان سنجی برای تعیین اینکه آیا تغییرات در فرآیندها و رفتارهای شناختی می تواند پیامد درمان را در بیماران مبتلا به اختلال بدشکلی بدن واسطه ای کند، دارد. به صورت کلی یافته ها بیانگر روایی سازه ای و پایایی قابل قبول پرسشنامه اضطراب ظاهری در نمونه ایرانی داشت و ساختار این مقیاس می تواند به منظور غربالگری اضطراب ظاهری بیماران مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

اضطراب ظاهری ، اختلال بدشکلی بدن ، اعتبارسنجی ، ایران