نقش آموزش در توسعه پایدار مدیریت شهری شهرداریها

در طول بیش از شش دهه از عمر حاکمیت گفتمان توسعه، مکاتب مختلفی چون مکتب نوسازی، وابستگی و نظام جهانی در یک فرایند تعارضی و بعضا تعاملی نظریاتی را در خصوص چگونگی توسعه یافتگی ارائه داده اند. پژوهشگران مکتب نوسازی یا مدرنیزاسیون در میان صاحب نظران غربی و عمدتا از دانشگاههای امریکای شمالی به نظریه پردازی پرداخته اند. ایشان معتقدند توسعه فرایند گذار از جوامع سنتی به جوامع مدرن است. مشارکت های مردمی" به طور خیلی ساده، وارد کردن مردم در طراحی ظرفیت ها، راه حل ها و در تجزیه و تحلیل مسائلی است که روی آنها اثر داشته به آنها مرتبط می باشد، به نحوی که مهم ترین راه دست یابی به توسعه پایدار در یک احساس مناسب، نتیجه حقیقی آن خواهد بود. طبیعی است که مردم خود از منافعی که از اجرای پروژه به دست می آید، مستقیم و یا غیر مستقیم بهره مند شده احساس موفقیت می نمایند. در همین راستا منظور از آموزش کارکنان کلیه مساعی و کوشش هایی است که در جهت ارتقای سطح دانش و آگاهی، مهارتهای فنی، حرفه ای و شغلی و همچنین ایجاد رفتار مطلوب در کارکنان یک سازمان به عمل می آید و آنان را آماده انجام وظایف و مسئولیتهای شغلی خود می نماید و سازمان ها می توانند با اجرای برنامه های آموزشی به دو طریق بر رفتار کارکنان و اعضای خود اثر بگذارند، متداولترین روش این است که آنها می کوشند از طریق مستقیم، مهارت های لازم(برای انجام وظایف مورد نظر) را به اعضای خود بیاموزند. به گونه ای که توانایی فرد افزایش یابد و بتواند به صورت بالقوه، کارها را در سطحی بالاتر و بهتر انجام دهد.بدیهی است که اگر این توان بالقوه شناسایی شود، موجب انگیزه بالایی در فرد خواهد شد. دومین منفعت برنامه های آموزشی این است که اعتماد به نفس کارکنان را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، توسعه پایدار ، مدیریت شهری