نسبت مدیریت علمی و مدیریت فقهی

در اسلام، اساس جهان بینی توحید است و جهان بینی توحیدی یعنی درک اینکه جهان از یک مشیت حکیمانه پدید آمده است و نظام هستی براساس خیر و رحمت و رساندن موجودات به کمال شایسته آنهاست . در اسلام هرکاری با نام خدا آغاز می شود و با اتکاء به او جریان می یابد اندیشه توحید بر سراسر وجود یک مسلمان واقعی حاکم است و او هیچ چیز را شریک خدا قرار نمی دهد. فعالیت علمی او نیز باید جهت گیری الهی داشته باشد. هدف علم از دیدگاه اسلام در بعد نظری، کشف آیات الهی در آفاق و انفس و در بعد علمی ، استفاده از امکاناتی است که خداوند برای بشر فراهم نموده است در جهت رفع نیازهای مشروع فردی و اجتماعی و اعتلای جامعه اسلامی . اگر مطالعه طبیعت ، جامعه و انسان در چهارچوب جهان بینی دینی انجام گیرد آن را علم دینی می خوانند و اگر فارغ از جهان بینی دینی صورت گیرد آن را علم سکولار می نامند.کسی که فقه را در افق اداره جامعه ببیند و فقیه را شایسته رهبری حکومت و در ولایت اجتماعی جانشین امام معصوم بداند، انقلاب اسلامی را خواهد پذیرفت . و لذا بصیرت فقهی و اعتقاد به حرکت فقیهانه و در ادامه ، مدیریت فقهی ، سبب می شود که به ولایت فقیه رسید. بنابراین ، اگر فقه را در مدیریت و اداره جامعه و توسعه دینداری در افق حکومت و تقویت جبهه حق و اقامه دین ببینیم ، حال چه تفکر تفکیکی داشته باشیم و چه اندیشه فلسفی ، ولایت فقیه و انقلاب اسلامی را پذیرا خواهیم شد.

کلیدواژه ها:

مدیریت دینی ، مدیریت فقهی ، مدیریت اسلامی