تهیه نقشه رقومی ظرفیت زراعی و نقطه پژمردگی دائم خاک های زراعی بخش جنوبی دشت سیستان

این پژوهش باهدف بررسی توزیع مکانی ویژگی­های خاک شامل ظرفیت زراعی (FC)، نقطه پژمردگی دائم (PWP) و کل آب قابل دسترس (TAW) با استفاده از روش کریجینگ معمولی (OK) و مدل جنگل تصادفی (RF) در بخش جنوبی دشت سیستان با مساحت حدود ۱۴۷ هزار هکتار انجام شد. مقادیر FC، PWP و TAW و اجزای بافت خاک برای ۲۰۰ نمونه خاک جمع آوری شده از عمق ۳۰-۰ سانتی­متری اندازه گیری شد. ارزیابی عملکرد دو روش OK و RF بر اساس شاخص درصد ریشه میانگین مربعات خطای نرمال شده (nRMSE) نشان داد که عملکرد روش OK با ۵% خطای کمتر در پیش­بینی FC، ۳% خطای کمتر در پیش­بینی PWP و ۳% خطای کمتر در پیش­بینی TAW، اندکی بهتر از روش جنگل تصادفی است. مقایسه میانگین انحراف (Bias) هر دو روش نشان داد که مدل OK دو ویژگی FC و PWP را کمتر و مقدار TAW را بیشتر برآورد نموده است، اما روش RF هر سه ویژگی را بیش برآورد کرده است. نقشه­های پراکنش مکانی FC، PWP و TAW تولیدشده با مدل OK نشان داد که بیشترین مقدار FC(۲۳%) و TAW(۱۴%) در غرب و شمال شرق منطقه بود که دارای بافت سنگین تر و ارتفاع کمتری از سطح دریا هستند. در مناطق جنوبی و جنوب شرقی منطقه که دارای بافت خاک سبک تری هستند، مقدار آب قابل دسترس نسبت به مناطق غربی و شمال شرقی کمتر به دست آمد. در مدل RF، مهم ترین متغیر مستخرج از تصاویر ماهواره­ای، مدل رقومی ارتفاع بود و هر سه ویژگی در مناطقی که DEM کمتر بود، مقادیر بیشتری داشتند. به نظر می­رسد مسطح بودن منطقه و ناکافی بودن متغیرهای کمکی موجب دقت پایین­تر روش مدل جنگل تصادفی شده است.

کلیدواژه ها:

آب قابل دسترس خاک ، متغیرهای محیطی ، کریجینگ معمولی ، مدل جنگل تصادفی