مقایسه روش های کشت گندم آبی روی پشته های مرسوم و بلند

این تحقیق برای ارزیابی اثر روش کاشت روی پشته های بلند بر تولید گندم آبی رقم سیوند در استان البرز اجرا شد. ازمایش به صورت کرت های یکبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت های اصلی شامل سه مقدار مصرف بذر S۱ و ۱۰۰، S۲ و ۱۳۰ و S۳ و ۱۶۰ کیلوگرم در هکتار بود. کرت های فرعی شامل سه روش کاشت M۱ کاشت روی پشته های بلند با خطی کار ریزبد مجهز به واحد کودکار، M۲ کاشت روی پشته های بلند با خطی کار ریزبد مجهز به واحد کودریز و M۳ کشت با جوی - پشته کار مرسوم غلات بود.نتایج نشان داد کاشت گندم روی پشته های بلند بجای جوی پشته کاری مرسوم، مصرف اب و بهره وری آب را به ترتیب ۵ و ۲ درصد افزایش داد. بیشترین و کمترین دانه گندم به میزان ۵۵۷۱ و ۵۲۰۸ کیلوگرم بر هکتار، به ترتیب از تیمارهای M۳S۳,M۱S۳ (شاهد) به دست آمد.حذف شیار بازکن در واحدهای کودکار کارنده M۲ و ریختن کود پایه در سطح خاک در مسیر ایجاد پشته، اثر منفی بر عملکرد دانه نداشت. بنابراین، می توان با حذف اجزای درگیر با خاک در قسمت کوددهی، هزینه ی ساخت کارنده را کاهش داد. استفاده از روش کاشت M۲,M۱ بجای M۳ درآمد خالص کشاورزان را با کاهش مصرف اب، افزایش عملکرد دانه و افزایش کاه به ترتیب به میزان ۳۶۶۵۰۰۰، ۴۸۴۱۵۰ و ۴۸۵۱۸۴ تومان بر هکتار افزایش داد. به طور کلی، در اراضی غیر شور، کشت گندم روی پشته های بلند پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

گندم ، کاشت ، پشته های بلند ، مقدار بذر ، مصرف آب