تحلیل فضایی و سطح بندی شاخص های اشتغال در استان های کشور (با به کارگیری تحلیل عاملی و خوشه ای)

فزونی جمعیت جوان و افزایش نرخ بیکاری سبب شده است موضوع اشتغال و شاخص های مربوط به آن یکی از چالش های جدی و بحث انگیز کشور باشد. در تحقیق پیرامون اشتغال در گستره استان های کشور، متغیرها و مولفه های گوناگونی دخالت دارند و به نظر می رسد نبود توازن در توزیع این متغیرها نابرابری های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی را در بین استان ها به دنبال داشته است. هدف اصلی این پ‍ژوهش توصیفی- تحلیلی، روشن شدن بخشی از نابرابری اجتماعی اقتصادی در زمینه اشتغال، به منظور توزیع عادلانه امکانات در استان های کشور است. در این نوشتار، بر اساس نتایج عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ کشور، ۵۵ متغیر نرمال شده به کار گرفته شد. این متغیرها با روش تحلیل عاملی به ۱۰ عامل کاهش یافت و به طور ترکیبی در مولفه های معنی دار قرار داده شد. سپس، استان های کشور با مدل تحلیل خوشه ای به ۴ طبقه همگن تقسیم شدند. نتیجه تحقیق نشان داد عدم تعادل های شدیدی در سطح کشور وجود دارد، به طوری که استان های تهران و قم بهترین شرایط را از لحاظ شاخص های اشتغال داشته و در سطح اول، یعنی بسیار برخوردار می باشند و استان خراسان جنوبی در ردیف آخر و سطح چهارم، یعنی محروم قرار می ­گیرد.

کلیدواژه ها:

استان های کشور ، اشتغال ، تحلیل خوشه ای ، تحلیل عاملی