بررسی و تحلیل عوامل از دست رفتن موقعیت توریستی شدن منطقه پاچشمه درچه اصفهان با تکیه بر تاریخ شفاهی

منطقه درچه اصفهان به دلیل عبور رودخانه زاینده رود از میان آن، دارای مناطق، مزارع و طبیعتی دلپذیر بود. یکی از این نواحی، مزرعه یا صحرایی معروف به پاچشمه است که به وسیله مادی گورکان آبیاری می شد و چشمه ای در آن وجود داشت. این چشمه یکی از منابع آب مادی کارلان آتشگاه اصفهان محسوب می شد. به علت نزدیکی به زاینده رود، آب فراوانی در این مزرعه وجود داشت و بیشتر صیفی کاری بهاره و پاییزه در آن انجام می گرفت. عمق آب در این مزرعه تا قبل از خشکی زاینده رود حدودا سه متر بود؛ ولی در حال حاضر، این عمق به پنجاه متر رسیده است. درواقع با خشکشدن زاینده رود، فقط چاه های نیمهعمیق، آب صحرای پاچشمه را تامین می کنند. چشمه این منطقه نیز به دلیل قطع کامل آب زاینده رود، حفر چاه های فلمن توسط سازمان آب منطقه ای و همچنین، بهره برداری نیروگاه اسلام آباد درچه خشک شده است؛ با این حال، این منطقه تا قبل از خشکسالی و قطعشدن آب زاینده رود، به دلیل وجود باغات زیاد و درختان سرسبز، فضایی بسیار زیبا و با طراوتی خلق کرده بود که اهالی را برای گذراندن اوقات فراغت به سوی خود جلب می کرد؛ اما با وجود این قابلیت توریستی، این منطقه هیچ گاه نتوانست توجه شمار زیادی از مردم سایر مناطق را به خود جلب کند. اینکه چرا این ناحیه نتوانست به یک منطقه توریستی تبدیل شود و این امر چه تاثیری بر منطقه درچه گذاشت، سوالات اصلی این پژوهش است که تلاش شده است براساس تاریخ شفاهی و مطالعات کتابخانه ای و به شیوه توصیفیتحلیلی به آن پاسخ داده شود.به نظر می رسد: «به دلیل بهره برداری بی رویه از منابع آب زیرزمینی، بی تدبیری مسئولین وقت، عدم حفظ محیط زیست و ناآگاهی مردم منطقه از چنین ظرفیتی، فرصت توریستی شدن منطقه از دست رفت».

کلیدواژه ها:

درچه ، زاینده رود ، پاچشمه ، توریستی ، تاریخ شفاهی