بررسی اولویت مسائل اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی در گردشگری پایدار شهری با تاکید بر محیط زیست (نمونه موردی: شهر رشت)

امروزه گردشگری به عنوان یکی از الزامات بشری مورد توجه سیاستمداران و برنامه ریزان قرار گرفته است. صنعتی که می تواند بدون ایجاد آلودگی های ملموس مانند سایر صنایع ارزش افزوده و بازده اقتصادی زیادی را برای جامعه میزبان فراهم آورد. در این میان گردشگری شهری به عنوان یکی از انواع گردشگری که بر تمرکز این فعالیت در شهرها تاکید دارد به علت تمرکز امکانات و تسهیلات بیش از سایر انواع گردشگری پذیرای گردشگران است. در صورتیکه حضور گردشگران در مناطق شهری بدون توجه به توان بوم شناختی منطقه صورت گیرد آسیب های جبران ناپذیری به محیط زیست وارد خواهد شد که نخست شهروندان و سپس بخش گردشگری را درگیر و دچار رکود خواهد نمود. ورود مفهوم پایداری در بخش گردشگری تحت عنوان گردشگری پایدار میتواند متضمن پایداری بومشناختی مقصد گردشگری در کنار توسعه اقتصادی و اجتماعی آن باشد. شهر رشت به دلیل دارا بودن آب و هوای معتدل و انواع جاذبه ها سالانه پذیرای میلیون ها گردشگر است که به دلیل شکنندگی محیط زیست منطقه در صورت عدم توجه به آن امکان آسیبجدی وجود خواهد داشت. هدف این پژوهش اولویت بندی عوامل اقتصادی و اجتماعی فرهنگی در تدوین الگوی گردشگری پایدار شهری رشت با رویکرد حفظ محیط زیست است. این پژوهش از نوع بنیادی-کاربردی است و بر مبنای روش توصیفی-تحلیلی صورت میگیرد. در این راستا ابتدا با توجه به مطالعات پیشین معیارها و شاخص های گردشگری پایدار شهری رشت تعیین و پس از تایید توسط شهروندان و دست-اندرکاران بخش گردشگری و با استفاده از روش مدلسازی ساختاری تفسیری و گروه خبرگان دلفی اولویت بندی عوامل اقتصادی و اجتماعی-فرهنگی در الگوی گردشگری پایدار شهری تدوین گردید. در این الگو مهمترین عامل برای ایجاد گردشگری پایدار در شهر رشت بحث افزایش آگاهی های محیطزیستی گردشگران است و در گام دوم مسائل اقتصادی تعیین کننده هستند.

کلیدواژه ها:

مسائل اقتصادی ، مسائل اجتماعی-فرهنگی ، گردشگری پایدار شهری ، محیط زیست ، شهر رشت.