اثر بخشی ترکیبی رفتار درمانی دیالکتیکی و طرحواره درمانی در بی نظمی هیجان و کاهش رفتارهای خود جرحی

هدف: پیامد بی نظمی هیجانرفتارهای خود جرحی است که موجب ناراحتی قابل ملاحظه بالینی ، یا اختلال در عملکرد میانفردی ، تحصیلی میشوند. لذا مطالعه حاضر باهدف بررسی اثربخشی مداخله ترکیبی رفتاردرمان ی دیالکتیکی و طرحواره درمانی در تنظیم هیجان و کاهش رفتار های خود جرحی انجام شدروش : این پژوهش با بهره گیری از طرح تجربی تک موردی بر پایه طرح خط پایه چند گانه در تهران انجام گرفت . سه شرکت کننده به روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس احراز نمره بالاتر از نمره برش (۵) در رفتار های خود آسیب رسان، نمره بالاتر از میانه (۱۵) در پرسشنامه طرح واره یانگ و نمره بالاتر از میانگین در پرسشنامه تنظیم هیجان گرتز و رومر انتخاب شدند و طی ۲۸ جلسه درمان انفرادی را دریافت کردند. به منظور تعیین معناداری بالینی از شاخص در صد بهبودی و اندازه اثر استفاده شد.نتایج : نتایج حاکی از اثر بخشی ترکیبی رفتار درمانی دیالکتیکی و طرح واره درمانی در تنظیم هیجان و کاهش رفتار های خودجرحی بوده است میزان بهبودی کامل آزمودنی ها درتنظیم هیجان بین ۲۵%تا۴۹%ودرکاهش رفتارهای خودجرحی بالاتر از۵۰%بدست آمد نتیجه گیری:متخصصان بالینی بابهره گیری ازمداخله های روانشناسی موثر ازجمله درمان ترکیبی درمانی دیالکتیکی وطرح واره درمانی می توانند موجب تنظیم هیجان شوند و ازاین طریق به پیشگیری ازرفتارهای خودجرحی کمک کرده و گامی موثردرجهت افزایش سطح بهداشت روانی و جسمی افراد جامعه بردارند

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی دیالکتیکی ، طرحواره درمانی ، بی نظمی هیجان ، خودجرحی