مدیریت بحران زلزله در آسیب پذیری شهر بابل

سوانح و حوادث طبیعی سالانه سبب خسارتهای بسیار قابل توجه جانی و مالی در کشور می شود. یکی از ضروریترین اقدامات و مسایل، به کار گیری اصول مدیریت بحران به منظور کاهش مخاطرات، آمادگی، مقابله، بازسازی و بازتوانی است. بر اساس پژوهش های وزارت مسکن و شهرسازی در طرح کالبد ملی، ۵۰ درصد جمعیت شهرنشین کشور در پهنه هایی زندگی می کنند که دارای بیشترین خطر زلزله خیزی است. با توجه به موقعیت آسیب پذیر کشور ایران در خصوص رخدادهای طبیعی (بویژه زلزله) و همچنین آسیب پذیری شهری کشور در برابر این رخدادها، هدف این پژوهش شناسایی روش های کاهش آسیب پذیری ناشی از زلزله با استفاده از فنون جغرافیا و برنامه ریزی شهری با رویکرد مدیریت شهری می باشد. این پژوهش از نوع کاربردی و روش پژوهش معیاری - تحلیلی است. دراین پژوهش از تحلیل سلسله مراتبی AHP برای ارزیابی آسیب پذیری شهر بابل بر اساس عوامل انسانی و طبیعی و نیز روش تحلیل SWOT به منظور ارایه راهبردها، سیاستها و اقدامات استفاده شده است. نتایج مدل تحلیل سلسله مراتبی حاکی از امتیاز بالا برای عوامل محیطی است؛ که در این میان فاصله از نقاط زمین لغزش و فاصله از خطوط گسل بیشترین اهمیت و امتیاز را به خود اختصاص دادند؛ و همچنین فاصله از مراکز خطر، قابلیت جابجایی در شرایط بحرانی نیز در بین عوامل انسان ساختی به عنوان مهمترین عوامل شناسایی شدند. در این پژوهش برای تعیین ارزش هر یک از معیارها از روش وزن دهی صفر و یک بهره گرفته شده است.

کلیدواژه ها:

زلزله ، AHP ، عوامل انسانی ، عوامل طبیعی ، بابل .