تحلیل شکل گیری و گسترش حق رآی در ابران در قرن بیستم

دو هدف اصلی مقاله عبارتند از: تحلیل شکل گیری حق رآی در ایران و تحلیل گسترش حق رای در ایران در قرن بیستم. در این مقاله. نظربه های شکل گیری و گسترش حق رای در شش گروه (روشنگری, رقابت حزبی. خواست طبقه متوسط، بازتوزیعی، نظم اجتماعی و اقتصاد سیاسی) طبقه بندی شده است. مبتنی بر این نظریه هاء نشان داده شده است که در بازه زمانی اولیه شکل گیری انتخابات در ایران، انتخابات صنفی (۱۲۸۵)، کار کرد بازتوزیعی داشته است و در مقابل انتخابات یک درجه ۱۲۹۰ از کارکرد روشنگری برخوردار بوده است. در چارچوب نظریه های شش گانه یادشده. همجنین اصلاحات انجام شده در قوانین انتخاباتی کشور و گسترش حق رآی در کشور تحلیل و نشان داده است که گسترش حق رآی و سطح دسترسی سیاسی در کشور در قرن بیستم. روندی ثابت و خطی نداشته و در طول زمان این سطح دسترسی متغیر بوده است. همجنین نشان داده شده است که در دوره قبل و بعد از انقلاب اسلامی. گسترش حق رای در ایران با رهیافت های نظم اجتماعی و بازتوزیعی سازگار بوده است.

کلیدواژه ها:

حق رآی. اقتصاد سیاسی ، نظم اجتماعی ، انتخابات و ایران