مدیریت پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی شهریار

یکی از مشکلات دهه های اخیر دفع و مدیریت پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی می باشد که به بحرانی جهانی تبدیل شده است . سیاست های دولت و برنامه های مدیریتی تاثیر زیادی بر تولید و مدیریت پسماندهای الکتریکی دارد. برنامه های خصوصی سازی در سطح کشور می تواند منجر به تغییرات اساسی در کارکرد اقتصادی و مدیریتی پسماندها گردد.پسماندها ی الکتریکی و الکترونیکی یک مشکل اضطراری در حد تهدید مسائل اقتصادی ، اجتماعی و زیست محیطی است این پسماندها هم سمی هستند و هم حاوی مواد با ارزش می باشند. به طور کلی پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی در حال حاضر حدود ده درصد از زائدات شهری را تشکیل میدهد بیش از ۸۰ درصد پسماند ناشی از این پسماندها با ارزش هستند در حالی که آلاینده های مهم و ویژه این پسماندها حدود ۷/۲درصد است . در خاورمیانه ، سریعترین بازار مصرف پسماندهای الکترونیکی نیز مربوط به ایران میباشد به طور کلی وزن دستگاه های الکترون یکی خارج از رده در ایران، ۴ میلیون تن در سال است . شهریار نیز یکی از شهرهای کشور است که دارای پسماند الکتریکی و الکترونیکی می باشد که مدیریت خاصی روی آن صورت نمی گیرد فقط قطعات پلاستیکی و بعضی از فلزات آن مانند آلومینیوم و آهن توسط زباله جمع کن ها جداسازی و برای استفاده مجدد فروخته می شود ولی قطعات مداری پس از چندین بار استفاده دور انداخته همراه زباله های شهری جمع آوری شده و به اختر آباد حمل می گردد در آنجا و با بقیه زباله ها دفن می شود مدیریت این گونه پسماندها یکی از مهم ترین معضلات پیش روی کشورها بویژه کشور ما است . با افزایش مصرف وسایل الکترونیکی ، مقادیر زیادی از این پسماندها به حجم زباله ها افزوده می شود. در نتیجه مدیریت پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی از نظر هزینه های جمع آوری ، بازیافت و همچنین مسائل زیست محیطی دشوارتر خواهد شد. با توجه به حضور فلزات سمی و گرانبها در پسماندهای الکترونیکی ، مشی مدیریتی این پسماندها با مد یریت پسماندهای سنتی متفاوت است . از این رو شناخت بیشتر این گونه پسماندها، تجربیات کشورهای پیشرفته و بررسی روشهای نوین و تلفیق آن با سایر روش های بازیافت می تواند راه حلی برای این معضل باشد تا در آینده ایران با بحران این گونه پسماندها روبرو نشود و از اکنون چاره ای برای آن اندیشیده شود.

کلیدواژه ها:

پسماند الکتریکی ، مدیریت ، محیط زیست ، اقتصاد