اثر بخشی روش آموزش مبتنی بر حل مسئله در کاهش اختلالات اسکلتی- عضلانی در پرستاران بیمارستان خاتم الانبیا شهر شوشتر

مقدمه: اختلالات اسکلتی- عضلانی به هر اختلال که اعصاب، تاندون ها، ماهیچه ها که در نتیجه ی فعالیت های مرتبط با کاردرگیر کند، اطلاق می شودکه به طور عمده در کمر، گردن و اندام های فوقانی نمایان می شود. لذا این مطالعه با هدف انجامارزیابی ریسک ابتلا به اختلالات اسکلتی- عضلانی و انجام مداخله آموزشی به منظور کاهش آسیب ها در پرستاران شهر شوشترانجام شده است.مواد وروش ها: ۵۰ نفر از پرستاران بیمارستان های دولتی در این مطالعه شرکت نمودند. بخشی از داده ها به وسیله پرسشنامههای دموگرافیک و نوردیک و بخشی دیگر از داده ها نیز از طریق ارزیابی ارگونومیک REBA و شیوه آموزشی PBL جمع آوری گردید و با استفاده از نرم افزار spss ورژن ۱۸ مورد تجزیه تحلیل قرارگرفت.نتایج: میانگین سن افراد مورد مطالعه ۳۳ سال، با سابقه کار ۱ سال و ساعت کار ۷ ساعت درروز بدست آمد. نتایج نشان داد کهبیشترین اختلال اسکلتی در کمر و نشیمنگاه افراد بوده است. آزمون های آماری نشان دادند که بین سن، قد، توده بدنی، تعدادفرزندان، و سابقه کار با اختلالات اسکلتی-عضلانی رابطه معنی داری کمتر از ۰/۰۵ وجود دارد. در ارزیابی اولیه با استفاده از پرسشنامه نوردیک و روش REBA از بخش های مختلف بیمارستان مشخص شد که بالاترین نمره مربوط به واحد اورژانس REBA با امتیاز ۱وسطح اولویت (۳) بوده است. نتیجه گیری: سن، قد، سابقه کار، توده بدنی از عوامل موثر در بروز اختلالات اسکلتی عضلانی می باشد.در ارزیابی اولیه با استفاده از پرسشنامه نوردیک و روش REBA از بخش های مختلف بیمارستان مشخص شد که واحد اورژانس بالاترین نمره REBA و سطح اولویت ۳ را نشان داد که پس از مداخله با شیوه ی آموزشی بحث گروهی (PBL)، نمره REBA این بخش نیم نمره بهبود و همچنان در سطح خطر بالا و اقدام اصلاحی باقی ماند.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، اختلالات اسکلتی-عضلانی ، پرستاران