روش های بهبود جوانهزنی بذرگیاه لگجی (Capparis spinosa)
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 294
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJRDR-26-2_011
تاریخ نمایه سازی: 24 فروردین 1402
چکیده مقاله:
گیاه لگجی نقش مهمی در پویایی اکوسیستم مناطق خشک و نیمه خشک دارد. این گیاه مقاوم به تنش های رطوبتی و دمایی، دارای فراورده های مختلفی بوده و از نظر اقتصادی می تواند جایگاه مناسبی داشته باشد. توسعه کشت این گیاه مستلزم ایجاد شرایط مطلوب به منظور تولید نهال آن به روش های ساده، کاربردی و ارزان است. این گیاه مقاوم به تنش های رطوبتی و دمایی، دارای فراورده های مختلفی بوده و از نظر اقتصادی می تواند جایگاه مناسبی داشته باشد. توسعه کشت این گیاه مستلزم ایجاد شرایط مطلوب به منظور تولید نهال آن به روش های ساده، کاربردی و ارزان است. یکی از مهم ترین موانع در تولید انبوه نهال لگجی درصد جوانه زنی پایین بذر آن است. در این تحقیق با استفاده از روش های علمی ارزان و ساده، بهترین راه کارها در افزایش جوانه زنی بذر بررسی گردید. به این منظور پس از جمع آوری بذر از توده های محلی مناطق مختلف استان بوشهر، تیمارهای آماده سازی بذر برای جوانه زنی اعمال شد. این تیمارها شامل، خراش دهی به وسیله سمباده، نیترات پتاسیم، آب گرم و اسید سولفوریک غلیظ در مقایسه با شاهد بودند. جوانه زنی بذرها در دو روش پتری دیش در انکوباتور و سینی نشاء در گلخانه انجام شد. نتایج نشان داد که درصد جوانه زنی با استفاده از تیمار نیترات پتاسیم در توده محلی طلحه و با روش سینی کشت بیشترین میزان (۷/۸۶ درصد) بود که نسبت به شاهد بیش از ۴۱ درصد افزایش را نشان داد. حداکثر جوانه زنی در روش خراش دهی با سمباده ۳/۶۸ درصد در توده محلی کناری بود. هم چنین سرعت جوانه زنی در تیمار نیترات پتاسیم در هر دو حالت سینی کشت و پتری دیش افزایش معنی داری نسبت به سایر روش ها در همه توده ها داشت. ضمنا کاربرد اسید سولفوریک غلیظ و آب داغ موجب کاهش درصد و سرعت جوانه زنی در بذرها نسبت به شاهد شد. بنابراین بهترین تیمار به منظورافزایش جوانه زنی بذر لگجی استفاده از محلول نیترات پتاسیم است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فرهاد فخری
دانش آموخته دکتری بیابان زدایی، دانشکده کویرشناسی، دانشگاه سمنان، ایران
سیدحسن کابلی
استادیار، دانشکده دانشکده کویر شناسی، دانشگاه سمنان، ایران
علی اشرف جعفری
استاد، بخش تحقیقات مرتع، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ایران
پرویز بیات
استادیار، بخش تحقیقات اقتصادی اجتماعی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان بوشهر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بوشهر، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :