(بازنگری اندیشه ها و منظومه فکری آنتونیو گرامشی با تاکید بر مسئله هژمونی)

در بررسی قدرت بازدارنگی و حفظ مشروعیت نظام های سیاسی، گروه حاکم مطلقا از طریق زور و سرکوب به مسیر خود ادامه نمی دهد، بلکه این گروه به تسخیر قلب ها، کار فرهنگی و مداخله ایدئولوژیک نیز همت می گمارد تا بدین وسیله بتواند تسلط خود را مدام در مقابل چشمان جامعه توجیه کند. به فرایندی که از مسیر فرهنگ، سلطه طبقه حاکم را توجیه می کند «هژمونی» گفته می شود. اما هژمونی دقیقا چگونه کار می کند، چگونه ایجاد می شود و چگونه پایداری خود را تثبیت می کند؟ اینها سوالاتی است که برای اولین بار به شکل منسجم برای فیلسوف مارکسیست ایتالیایی طرح شد؛ فیلسوفی که به مارکسیسم نظری در قرن بیستم حیات تازه بخشید و چه بسا مارکسیسم را واجد پرسش های جدیدتری کرد. در واقع می توان گفت اگر مارکس فهم دقیقی از سازوکار سرمایه داری به ما می دهد، این فیلسوف که حجم بسیاری از نوشته هایش در زندان به طبع رسید بینش بی نظیری از شیوه های عمل سیاسی در برابر سرمایه داری به دست می دهد.

کلیدواژه ها:

(طبقه حاکم ، مارکسیسم ، هژمونی ، عمل سیاسی ، هژمونی)