مقایسه اثر متیل پردنیزولون و دگزامتازون بر پاسخهای التهابی سیستمیک بای پسقلبی ریوی و پیش آگهی بالینی پس از عمل جراحی پیوند عروق کرونر

مقدمه : مطالعات نشان داده است که سندرم پاسخ التهابی سیستمیک یکی از علل آسیب ارگان ناشی از بای پس قلبی-ریویدر طی جراحی قلب است. هدف این مطالعه مقایسه اثر متیل پردنیزولون و دگزامتازون در تعدیل پاسخ التهابی سیستمیک به بای پس قلبی-ریوی بود. روش کار: ۴۰ بیمار با بیماری ایسکمیک قلبی که کاندید بای پس گرفت شریان کرونری تحت بای پس قلبی-ریوی بودند، بطور اتفاقی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه ۲۰ ) Aنفر) ۳۰mg/kg متیل پردنیزولون به مایع پرایم اضافه شد و در گروه ۲۰ ) Bنفر) نیز ۱mg/kg دگزامتازون به مایع پرایم افزوده شد. پارامترهای کلینیکی بعد از عمل ثبت شدند و سطح TNFآلفا سرم ، نشانگرهای فاز حاد و بیوشیمی خون بصورت سریال برای هر دو گروه اندازه گیری شدند. نتایج : در هر دو گروه سطوح پلاسمایی TNFآلفا در دوساعت بعد از برداشتن کلامپ بطور خفیفی نسبت به سطوح قبل از عمل افزایش یافت. اختلاف بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود. سطوح CRP ،PMN ،CKMB و قند خون در طی ونتیلاسیون مکانیکی و بستری در بخش مراقبتهای ویژه تفاوت معنی داری بین دو گروه نداشت.بحث: ما دریافتیم که متیل پردنیزولون در محدود کردن سندرم پاسخ التهابی سیستمیک در طی بای پس قلبی-ریوی در بیماران با ایسکمی قلبی کاندید CABG تحت بای پس قلبی-ریوی بر دگزامتازون برتری ندارد.

کلیدواژه ها:

سندرم پاسخ التهابی سیستمیک ، متیل پردنیزولون ، دگزامتازون ، بای پس قلبی-ریوی ، بای پس گرافت شریان کرونری