نقش اخلاق در معماری مدرن و تقابل آن با رویکرد توسعه پایدار

اخلاق به معنی اخلاق درونی و سرشت درونی است که بی واسطه و غیر قابل انکار در مقوله های مختلف حکم خود را صادر می کند. درست است که بیشتر معیارها و قواعد اخلاقی در یک فرهنگ نسبت به فرهنگ های دیگر و در زمانهای مختلف با یکدیگر متفاوت است اما از آنجا که سرشت و فطرت آدمی بر یک نوع مشترک استوار است معمولا احکام صادرهی اغلب مکاتب و گروهها از جهات زیادی به هم نزدیک هستند. اخلاق در هر حرفه ای ، تاثیر چشم گیری بر فعالیت ها و نتایج و اعتلای آن حرفه خواهد داشت ، معماری به مثابه آفریده انسان تاثیرات تعیین کنندهای در احساسات و خصوصیات روانی انسانها دارد. یکی از مهم ترین مسائل در رعایت اخلاق معماری توجه عمیق به مساله توسعه پایدار می باشد. معماری پایدار اصطلاحی کلان است که به شرح تکنیک هایی در طراحی معماری می پردازد که با ایده ی احترام به طبیعت شکل گرفته اند و توسعه پایدار تامین کننده خدمات پایه در ابعاد زیست محیطی ، اقتصادی و اجتماعی ، بدون تهدید و تخریب سیستم های طبیعی ، مصنوع و یا اجتماعی برای همه می باشد. شکی نیست که معماری در مسیر و جریان زندگی شکل می گیرد پس هنگامی که در تعریف زندگی ، محوریت اخلاق باشد امکان چندگانگی و انحراف در معماری نیز به حداقل می رسد. بوسیله اخلاق می توان سردمداران معماری مدرن و جریانهای متعدد براه افتاده بعد از آن را بر سر این مسئله مهم به نتایج مشترکی رساند.در این مقاله قصد بر آن است تا با روش توصیفی -تحلیلی و گرداوری اطلاعات به شیوه اسنادی ، کتابخانه ای ابتدا به مطالعه مفهوم اخلاق پرداخته و سپس با برشمردن ویژگی های اخلاقی معماری ، مولفه های توسعه پایدار در معماری و بررسی اهداف معماری مدرن، ارتباط آنها را بصورت راه حلی جهت نزدیک شدن به اهداف توسعه پایدار مطرح نماید.

کلیدواژه ها:

اخلاق ، اخلاق معماری ، معماری پایدار ، معماری مدرن ،