نظریه های شناختی و رفتاری در یادگیری

دیدگاه شناختی هم قدیمی ترین و هم یکی از جوانترین عضو انجمن روان شناختی است. قدیمی است زیرا در مورد ماهیت دانش، ارزش استدلال کردن و محتویات ذهن که حداقل به فیلسوفان یونان باستان برمی گردد بحث میکند. اما از اواخر دهه ی ۱۸۰۰ تا چند دهه پیش، مطالعات شناختی از نظرها افتاد و رفتارگرایی رونق گرفت. امروزه نسبت به یادگیری، تفکر و حل مساله علاقه نشان داده میشود. تمرکز روی مطالعه ی علمی حافظه و شناخت است. به طور گسترده به عنوان »دانش و رویداد ذهنی که ما هنگام شناسایی یک شی، یادآوری یک اسم، داشتن یک عقیده، درک یک جمله و حل یک مساله استفاده میکنیم« تعریف شده است. تاکید روی تفکر روزانه، حتی مطالعه ی تفکر غیرطبیعی (مثل اسکیزوفرنی) می تواند ما را در فهم شناخت بهتر زمان کمک کند . نظریه ی شناختی در یادگیری را می توان به عنوان یک توافق کلی گرایش فلسفی توصیف کرد. مهمتر از همه روانشناسان شناختی فرض میکنند که فرآیندهای ذهنی ای وجود دارند که میتوان آنها را مورد بررسی علمی قرار داد و انسانها در پردازش اطلاعات فعال هستند. روش انجام این پژوهش ، روش توصیفی از نوع کتابخانه ای (آرشیوی ) می باشد. در این نوع مطالعات، پژوهشگر در تولید اطلاعات ، هیچگونه نقشی نداشته، بلکه داده هایی که قبلا” در بانک اطلاعاتی موجود بوده را به شکل منسجمی گرد آوری کرده و به یک روال منطقی ومنظم ارائه می دهد . این نوع مطالعات می تواند بر روی پدیده های طبیعی یا اطلاعات مربوط به دادگاه ها و مفاهیم علمی صورت بگیرد.