نقد و بررسی کتاب مبانی معناشناسی شناختی، آزیتا افراشی

از شکل گیری زبان شناسی شناختی به عنوان شاخه ای مستقل در زبان شناسی در جهان، بیش از سه دهه و در زبان شناسی ایران بیش از یک دهه نمی گذرد، اما حجم آثاری که به زبان فارسی انتشار یافته اند بسیار کمتر از مقیاس جهانی آن نسبت به بازه زمانی عنوان شده است، به طوری که کتاب های تالیف شده به زبان فارسی در این حوزه به تعداد انگشتان دست هم نمی رسد. پس از دو اثر راسخ مهند (۱۳۸۹) و روشن و اردبیلی (۱۳۹۲) که به بررسی مفاهیم و مقدمات زبان شناسی شناختی پرداخته اند، کتاب مبانی معناشناسی شناختی را می توان تلاشی جدی در جهت توضیح و تبیین این علم به زبان فارسی دانست[۱]. بعد از بیش از یک دهه گام برداشتن در این عرصه، نیاز به وجود درس نامه ای که بتواند به طور منسجم به طرح مباحث معناشناسی شناختی بپردازد احساس می شد و کتاب حاضر تلاشی در این جهت به شمار می آید. مقاله حاضر در خلال معرفی و نقد این کتاب، تلاش می کند تا خوانندگان را با برخی مفاهیم زبان شناسی شناختی و رویکردهای نوین به این حوزه از مطالعات آشنا سازد.  

کلیدواژه ها:

مبانی معناشناسی شناختی ، آزیتا افراشی ، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی