بررسی ظرفیت مرتع و شدت چرا در برخی از شهرستانهای استان لرستان واقع در حوزه آبخیز دز

در مدیریت عرصه های طبیعی خصوصا مراتع ، تعیین دقیق ظرفیت چرای مرتع یک اصل مهم و اساسی است . زیرا اگر شدت چرا برای سالیان متمادی در مراتع سنگین باشد، پوشش گیاهی مراتع تخریب می شود. هدف از این مطالعه تعیین ظرفیت چرای مراتع و شدت چرا در مراتع و مناطق جنگلی شهرستانهای استان لرستان واقع در حوزه دز است . با توجه به اینکه پایگاه داده تولید علوفه در سطح استان وجود ندارد، در این مطالعه ظرفیت چرا با توجه به مرور مطالعات قبلی و همچنین نظر کارشناسی انجام گرفت . ظرفیت چرا برای جنگل های گرمسیری و سردسیری و همچنین مراتع گرمسیری برابر با ۵/۰ واحد دامی در هکتار، برای مناطق میانبند ۶/۰ واحد دامی و برای مناطق سردسیری ۷۵/۰ واحد دامی برای ۱۲۰ روز در نظر گرفته شد. بر اساس مساحت کاربری های موجود تعداد دام مجاز محاسبه شد. با توجه به آمار دام و میزان وابستگی دام به مرتع (گوسفند و بز ۸۰ درصد و گاو بومی ۲۰ درصد)، تعداد دام وابسته به مرتع محاسبه گردید. از تقسیم تعداد دام وابسته به مرتع به تعداد دام مجاز شدت چرا محاسبه شد. نتایج نشان داد که تعداد دام مجاز برای ۱۲۰ روز چرا در مراتع حوزه دز برابر ۷/۵۶۲۰۱۳ واحد دامی می باشد در صورتیکه تعداد دام وابسته به مراتع ۱۲۹۹۸۰۰ واحد دامی می باشد. این ارقام شدت چرای متوسط ۳/۲ برابر را نشان می دهد و می بایست برنامه هایی برای کاهش تعداد دام در این عرصه ها اعمال شود تا آب، خاک و پوشش گیاهی این عرصه ها حفظ گردد.

کلیدواژه ها:

دام مجاز ، تولید علوفه ، واحد دامی ، الیگودرز ، خرم آباد