بررسی نقش آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت اسلامی در توسعه پایدار کشور

امروزه آموزش به عنوان یکی از مکانیزم های اصلی توسعه در حوزه سازمان ها مورد توجه بسیاری از صاحبنظران و مدیران اموزش قرار گرفته است. اموزش و پرورش به عنوان یک نهاد اجتماعی با سایر نهادهای دیگر در ارتباط است و با توجه به تغییرات اساسی ایجاد شده در شئون اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی جوامع، تجدید نظری کلی و همه جانبه در اموزش و پرورش یک ضرورت است و در غیر این صورت این نهاد به تدریج از انجام وظایف و کارکردهای خود عاجز شده و به تدریج به بحرانی دچار خواهد شد که در ان به دلیلی عدم پاسخگویی به نیازها و خواسته های زمان تنها اسکلتی از یک نظام رسمی آموزشی باقی می ماند و در کنار آن نظام دیگری از تعلیم و تربیت رشد می کند که به نظام سایه شهرت پیدا کرده است. مقاله حاضر با استفاده از پژوهش های موجود در ارتباط با توسعه ی پایدار، جایگاه آموزش و پرورش در توسعه ی پایدار و مقالات مرتبط دیگر با روش اسنادی و تحلیل مطالب در سال ۱۳۹۶ تنظیم شده است ،،بررسی عوامل موثر بر پیشرفت و ترقی و توسعه درجوامع پیشرفته نشان میدهد که همه این کشورها از نظام تعلیم وتربیت توانمند و کارآمد برخوردار هستند،تبلور تعلیم وتربیت درتربیت نیروهای انسانی متعهد، دانشمند، متخصص و ماهر است، در دنیای امروز، علم و تکنولوژی با رشد و گسترش وسیع و جهان شمول به عنوان عامل مهم و اساسی در فرایند رشد و توسعه ی پایدار در همه ی ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جوامع بشری به حساب می آیند توسعه ی پایدار،ایجاد تعامل بین توسعه ومحیط زیست است، ودارای چهار محور پایداری در منابع طبیعی،پایداری سیاسی، پایداری اجتماعی ،پایداری اقتصادی می باشد مطالعات ملی وبین المللی همه نشان دهنده ی این مورد می باشند که توسعه ی پایدار وهمه جانبه الزاما باید از بستر نیروی انسانی بگذرد، وپیش شرط ایجاد توسعه ی پایدار در همه ی ابعاد، لازمه ی آن سرمایه گذاری در بخشی است که محور اصلی جهت اجرای برنامه ریزی های انجام شده برای تحققاهداف توسعه ی پایدار می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، عملکرد ، توسعه پایدار.