جذب منگنز((II ازمحیط آبی به وسیله نانو جاذب طبیعی

فلزات سنگین که به طور پیوسته در نتیجه فعالیتهای صنعتی و پیشرفت تکنولوژی وارد محیط زیست می-شوند، به دلیل سمی بودن، ذخیره شدن در زنجیره غذایی و دوام در طبیعت، تهدیدی جدی برای محیط زیست و سلامتی بشر می باشند. سازمان بهداشت جهانی حداکثر غلظت مجاز منگنز در آب نوشیدنی را ۰/۰۵ mg/l تعیین کرده است. پارکینسون، انسداد رگهای قلب، برونشیت، عدم توانایی جنسی برای مردان، جنون حیوانی، کند ذهنی، سستی ماهیچه ها، سردرد و بیخوابی از جمله بیماریهای ناشی از میزان بیش از حد مجاز منگنز میباشند. در این تحقیق به بررسی جذب سطحی منگنز (II) به وسیله نانو جاذب طبیعی پرداخته شده و تاثیر دوز جاذب و زمان تماس بر میزان حذف منگنز((II از محیط آبی بررسی شده است. نتایج نشان داد که با افزایش دوز جاذب و مدت زمان تماس درصد حذف افزایش مییابد.

کلیدواژه ها:

جذب سطحی ، نانو جاذب ، فلزات سنگین ، منگنز