بررسی توسعه پایدار از منظر نظریه اعتباریات علامه طباطبایی، با تمرکز بر مفهوم بیوفیلیک

بیوفیلیک یکی از زیرشاخه های اصلی توسعه پایدار زیست محیطی، در دهه ۱۹۹۰ معرفی شد. این رویکرد با نگاه متفاوت به جهان، سعی در حفظ عوامل طبیعی و الگو انگاری آنها دارد. براین اساس امروزه بسیار مورد استقبال قرار گرفته است. یکی از اهداف اصلی این پزوهش بررسی پایداری زیست محیطی و مفهوم بیوفیلیک در آبادانی سکونتگاه های انسانی از منظر اعتباریات علامه طبابایی میباشد. سوال اصلی پژوهش حاضر این است که -آیا پایداری زیست محیطی و بیوفیلیک که در اواخر قرن ۲۰ و اوایل قرن ۲۱ بعنوان رویکرد غالب در حوزه معماری و شهرسازی مطرح بوده است، در اسلام و مبتنی بر نظریات علامه طبابایی، قابل بحث و توجیه است؟ بنابراین با توجه به اینکه لازم است مفاهیم وارداتی از منظر اندیشمندان اسلامی مورد بازبینی قرار گرفته تا با فرهنگ، مذهب، ملیت و ویژگیهای کالبدی حاکم بر کشور ایران همسو گردد، لذا انجام این پژوهش ضروری مینماید. نتایج پزوهش نشان میدهد که علامه، در بنیان -فرهنگ- سیر کرده و نحوه شکل گیری فرهنگ را مورد تثمل قرار داده اند. این دریافت سبب پرسش از ثابتات برای ادراک میشود. تفکر درباره ثابتات که در همه فرهنگها سابقه دارد، اینگونه قابل فهم تر است. با این رویکرد تقابل ادراکات اعتباری و ادراکات حقیقی هم معنا و دلالت درست خود را پیدا میکند.

کلیدواژه ها:

شهرسازی پایدار ، بیوفیلیک ، شهراسلامی ، نظریه اعتباریات ، زیست محیط ، علامه طباطبایی