مدارا و رفق در تربیت اعتقادی فرزندان از منظر فقه اهل بیت (ع)

چکیده:تربیت اسلامی ساحت های مختلفی دارد که تربیت اعتقادی یکی ازمهمترین این ساحات است. اعتقادات بخشی از دین اسلام را تشکیل می دهند و پایه و اساس بخش های دیگر اسلام است در صورتی فرد به دستور های اخلاقی، احکام و عبادات ملتزم خواهد بود که عقیده کامل و صحیح داشته باشد. تربیت اعتقادی عبارت است از: فرآیند آموزش اعتقادات به متربی و مجموعه اقدامات برای شکل دهی به نظام باورها،اقناع فکری و پذیرش قلبی و التزامی درونی از سوی مربی.آموزش عقاید و باورمند سازی بدون رعایت رفق و مدارا امکان پذیر نیست، بلکه امکان دارد نتیجه معکوس ببار آورد؛ زیرا آنچه در تربیت اعتقادی صورت می گیرد با بینش، اقناع فکری و ایجاد گرایش و پذیرش قلبی متربی مرتبط بوده و طبیعی است هرگونه اقدامی در این راستا باید به دور از تحمیل و فشار و همراه با رفق و مدارا باشد. این نوشتار در صدد پاسخ به این سوال می باشد که والدین درتربیت اعتقادی فرزندان نسبت به رعایت رفق و مدارا چه وظیفه ای دارند؟ و حکم رفق و مدارا از نظر شرع مقدس اسلام در تربیت اعتقادی وجوبی است یا استحبابی؟ این پژوهش در قالب روش توصیفی،تحلیلی و اجتهادی با محوریت منابع روایی اثبات می کند که والدین در تربیت اعتقادی فرزندان باید رفق و مدارا را رعایت بکند رفق و مدارا در تربیت، بذاته منافاتی با مراتبی از قاطعیت در بعضی از مراحل تربیت ندارد، بلکه اصل اولی این است که با وجود ایستادگی و پایبندی به قوانین، نرمش و انعطاف جریان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

رفق ، مدارا ، خرق ، الزام ، تربیت دینی ، تربیت اعتقادی