اثرات سیلیس و روی بر کمیت و کیفیت دانه و روغن کلزا در تاریخ های متفاوت کاشت

به منظور انجام این تحقیق، آزمایشی به صورت اسپلیت-فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال ۹۷-۱۳۹۶ در ایستگاه تحقیقاتی زراعی قراخیل (قائم شهر) اجرا گردید. تیمارها شامل تاریخ کاشت در دو سطح (معمول و تاخیری) به عنوان عامل اصلی، منابع سیلیس (عدم مصرف، سیلیکات کلسیم و نانوسیلیس) و منابع روی (عدم مصرف، سولفات روی و نانوروی) هر کدام در سه سطح به عنوان عوامل فرعی بودند. نتایج نشان دادند که به غیر از سیلیس دانه (غیر معنی دار) سایر صفات مورد مطالعه با تاخیر در کاشت کاهش یافتند. تعداد خورجین در بوته (۳۰/۱۰ و ۱۱/۱۲ درصد)، عملکرد دانه (۱۵/۱۱ و ۴۳/۱۲ درصد) و سیلیس دانه (۶۳/۹ و ۵۷/۱۱ درصد) به ترتیب با کاربرد سیلیکات کلسیم و نانوسیلیس و تعداد دانه در خورجین (۸۵/۱۴ و ۰۱/۱۳ درصد) و روی دانه (۴۷/۲۱ و ۵۷/۲۶ درصد) به ترتیب با کاربرد سولفات روی و نانوروی در مقایسه با شاهد افزایش یافتند. تعداد خورجین در بوته، وزن هزار دانه و عملکرد دانه با محلول پاشی نانوروی در مقایسه با شاهد افزایش (به ترتیب ۶۶/۱۸، ۶۴/۱۵ و ۵۰/۲۰ درصد) داشتند. حداکثر تعداد دانه در خورجین در تاریخ کاشت معمولی با سیلیکات کلیسم (۸/۴۹ دانه) و حداکثر روغن دانه تحت تیمارهای مرکب نانوسیلیس و سولفات روی (۳/۴۷ درصد) و نانوسیلیس و نانوروی (۵/۴۷ درصد) به دست آمد. به طور کلی یافته ها نشان دادند که بالاترین عملکرد دانه و غلظت سیلیس دانه با کاربرد منابع مختلف سیلیس و همچنین محلول پاشی نانو روی به دست آمد. حداکثر غلظت روی دانه نیز با کاربرد منابع مختلف روی حاصل شد. بالاترین درصد روغن با کاربرد همزمان نانو سیلیس و منابع مختلف روی ثبت گردید.

کلیدواژه ها:

درصد روغن ، عملکرد دانه ، غلظت روی دانه ، غلظت سیلیس دانه