جایابی و تعیین ظرفیت بهینه واحدهای تولید پراکنده بر مبنای شاخص های فنی و قابلیت اطمینان با استفاده از الگوریتم ژنتیک فازی شده

تجدید ساختار و رقابت در سیستم های قدرت باعث شده تا واحدهای تولیدی کوچک( تولید پراکنده ، (DG حجم بالایی از سرمایه گذاری در سیستمهای قدرت خصوصا سیستمهای توزیع را به خود اختصاص دهند. این واحدها با توجه به مشخصات، شرایط بهره برداری و مکان نصب آنها در جاهای مختلف شبکه توزیع، میتوانند منشا بروز تاثیرات مثبتی همچون کاهش تلفات و کاهش هزینه های خاموشی در شرایط متفاوت باشند. در این مقاله با طرح تکنیکی بر پایه ی الگوریتم ژنتیک و روش تعامل فازی ابتدا انتخاب بهینه ی اندازه و مکان-۲نصب تولیدات پراکنده در سیستم توزیع شعاعی نرمال با در نظر گرفتن تلفات و هزینه ها مورد بررسی قرار میگیرد. سپس برای آمادگی در مقابل شرایطی که خطایی رخ میدهد و برای حفاظت از فیدرها، پست((Substation از شبکه قطع میشود، تولیدات پراکنده ی جدید با ظرفیت بالاتر، طوری جایابی میشوند که شبکه حاصل در کمترین هزینه خاموشی و هزینه تولید واحدها مورد بهرهبرداری قرار گیرد. این مقاله با رویکرد یک مسئله بهینه سازی سه قسمت یک مسئله شامل متغیرهای کنترلی، توابع هدف و قیود مسئله را به صورت دقیق فرمول بندی می کند. همچنین روند استفاده از الگوریتم ژنتیک به همراه مفاهیم فازی سازی به طور دقیق مورد بررسی قرار می گیرد. در پایان این روش برای شبکه ی توزیع شعاعی ۳۳ باس IEEE پیاده سازی شده است .