بررسی رابطه بین توانمندسازی روانشناختی و عدالت سازمانی در بین کارمندان دانشگاه شیراز

هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه بین توانمندسازی روانشناختی و عدالت سازمانی در بین کارمندان دانشگاه شیراز بود. روش پژوهش کنونی، توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کارمندان دانشگاه شیراز میباشند که شامل ۱۰۰۰) نفر) می گردند. روش نمونه گیری پژوهش، طبقه ای نسبی بوده، بر اساس جنسیت و فرمول کوکران تعداد ۲۷۸ نفر به عنوان نمونه انتخاب و مطالعه شدند. برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه عدالت سازمانی ادراک شده کالکویت (۲۰۰۱) و پرسشنامه توانمندسازی کارکنان اسپریتزر (۱۹۹۵) استفاده گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS۱۶ و LISREL ۸.۵۴ استفاده شد. یافته های پژوهش در مورد میانگین ابعاد عدالت سازمانی در میان کارمندان دانشگاه شیراز نشان داد که بعد عدالت رویه ای در میان کارمندان دانشگاه شیراز از سطح کفایت قابل قبول و کفایت مطلوب پایین تر میباشد. ابعاد عدالت توزیعی و عدالت اطلاعاتی در میان کارمندان دانشگاه شیراز از سطح کفایت قابل قبول بالاتر بوده و از سطح کفایت مطلوب پایین تر می باشد. همچنین بررسی ابعاد توانمندسازی روانشناختی در میان کارمندان دانشگاه شیراز نشان داد بعد موثر بودن و معنی داری در میان کارمندان دانشگاه شیراز از سطح کفایت قابل قبول بالاتر بوده و از سطح کفایت مطلوب پایین تر میباشد. به طور کلی نتایج به دست آمده در این پژوهش حاکی از آن است که توانمندسازی روانشناختی پیشبینی کننده ی معنادار عدالت سازمانی می باشد.

کلیدواژه ها:

عدالت سازمانی ، توانمندسازی روانشناختی ، مدلسازی معادلات ساختاری