شناسایی مولفه های موثر بر ارتقا انگیزه ی کودک در طراحی سرای موسیقی (مطالعه ی موردی:شهر رشت)

حفظ و ارتقا انگیزه ی کودک برای حضور در مکان آموزش موسیقی و به دنبال آن آموزش پذیری بهتر موسیقی یکی از اهداف مهم طراحان می باشد. اما امروزه این مکانها ملال آور بوده و در راستای برآورده کردن نیازهای کودکان نقشی ندارند و کودک انگیزه ای برای حضور در آن نمی یابد. در پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی و پیمایشی به منظور یافتن متغیرهای موثر بر ارتقا انگیزهی کودک بهره گرفته شده است. در ابتدا با مطالعات کتابخانهای متغیرها استخراج گردیده و با مصاحبه با متخصصین موسیقی و معماری، مهم ترین آنها انتخاب و چارچوب نظری تدوین گردید. اطلاعات میدانی از طریق پرسشنامه ی بسته پاسخ بین ۸۰ نفر از مربیان و اولیای کودک ۵ تا ۱۱ سال جمع آوری گردید. سپس داده ها به وسیلهی نرم افزار اس پی اس اس و استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رابطهی بین متغیرهای مستقل و وابسته مورد تحلیل قرار گرفت. در نهایت پس از مصاحبه با متخصصین معماری و موسیقی راهکارهای طراحی لازم جهت طراحی سرای موسیقی به دست آمد. مطابق یافته های این پژوهش، با ایجاد انعطاف پذیری، جذابیت محیط، امنیت، خوانایی محیط و فضای جمعی می توان موجب ارتقا انگیزهی کودک برای حضور در مکان آموزش موسیقی گردید که نقش جذابیت محیط از سایر عوامل بیشتر بوده و از طریق ایجاد المان های موسیقی در فضای بازی سازی به وسیله ی نتها، استفاده از رنگ های شاد و روشن در فضا، استفاده از کودک در خلق عناصری در فضا و درنظر گرفتن فضاهای انعطاف پذیر به منظور آماده سازی کودک برای ورود به کلاسهای آموزشی می توان جذابیت محیط را افزایش داد.

کلیدواژه ها:

انگیزه ، سرای موسیقی ، کودکان