بررسی تاثیر ترکیبات مختلف تنظیم کننده های رشد مورد استفاده در محیط کشت در ریزازدیادی گل محمدی (Rosa damascena)

این تحقیق به منظور تعیین بهترین ترکیب محیط کشت برای مرحله پرآوری در ریزازدیادی گل محمدی (.Rosa damascena Mill) انجام شد. برای این منظور از قطعات ساقه جوان که واجد یک گره و جوانه جانبی بودند بعنوان ریزنمونه استفادهگردید. قطعات ریزنمونه پس از ضدعفونی، برای مرحله استقرار در محیط MS جامد فاقد هرگونه تنظیم کننده رشد گیاهیکشت شدند و پس از حدود ۳۰ روز(چهار هفته)، ساقه های جانبی ایجاد شده بر روی ریزنمونه ها به منظور پرآوری، به محیطوندرسالم (VS) مایع حاوی ۰/۱ میلی گرم بر لیتر GA۳ با ترکیبات متفاوت از غلظت های مختلف اکسین های NAA و IAAو سیتوکینین های کاینیتین (Kin) و BAP واکشت شدند. نمونه های رشد یافته بر روی هریک از محیط های پرآوری، طی چهارنوبت به فاصله هر ۲۰ روز یکبار، بر روی محیط مشابه واجد ۰/۱ میلیگرم بر لیتر GA۳ واکشت شدند و در پایان واکشتچهارم، نمونه های حاصل از هریک از محیط های مختلف بر اساس ویژگی هایی نظیر تعداد ساقه های جانبی، ارتفاع ساقه ودرصد برگهای سبز مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تجزیه واریانس داده ها نشان داد که هر دو نوع هورمون اکسین وسیتوکینین اثر معنی داری بر روی ویژگی های رشدی داشته و با توجه به معنی دار بودن اثر متقابل دو فاکتور، اثرات آنها بهیکدیگر وابسته می باشد. مقایسه میانگین به روش دانکن نشان داد در بین محیط های مختلف استفاده از ۰.۱mg/L NAA + ۱.۵mg/L BAP در محیط وندرسالم (VS) حاوی ۰/۱ میلی گرم بر لیتر GA۳ بهترین نتیجه را برای مرحله پرآوری به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

تنظیم کننده رشد ، ریزازدیادی ، کشت بافت ، گل محمدی