بررسی رابطه عوامل فردی و آموزشگاهی در گرایش دانش آموزان به نماز جماعت در مدارس ابتدایی شهرستان هیر

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه عوامل فردی و آموزشگاهی در گرایش دانش آموزان به نماز جماعت در مدارس ابتدایی شهرستان هیر بود. این پژوهش به صورت زمینه یابی- مقطعی بوده و جامعه آماری کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی سال تحصیلی ۱۳۹۸-۹۹ شهر هیر بود که به روش نمونه گیری خوشه ای ، تعداد ۳۷۹ دانش آموز دختر و پسر انتخاب و پرسشنامه جذب دانش آموزان به نماز جماعت را تکمیل کردند. داده های به دست آمده از تحلیل آماری t مستقل نشان داد که پنج عامل ایجاد یک جو انسان گرایانه میان کادر مدرسه و دانشآموزان، کیفیت فضای فیزیکی نمازخانه مدارس، حسن روابط معلمان و مربیان، تنظیم ساعت کلاس و مشارکت بیشتر معلمان و رفتار مذهبی فردی و خانوادگی در مورد نماز جماعت با سطح معناداری (۰/۰۰۰۱)،تاثیر مثبتی در گرایش دانش آموزان به نماز جماعت در مدارس دارند. همچنین نتایج این پژوهش، تفاوت معناداری بین گرایش دانش آموزان دختر و پسر نشان نداد

کلیدواژه ها:

نماز ، عوامل فردی ، عوامل آموزشگاهی