اثر تزریق اسید هیالورونیک و تمرین هوازی بر بیان ژن های β-catenin و GSK-۳β بافت قلب در رت های مدل تجربی استئوآرتریت زانو

مقدمه: استئوآرتریت یک فرایند دژنراتیو پیشرفته است که سبب از دست رفتن غیرقابل ­برگشت غضروف مفصلی می­ شود و با درد و اختلال عملکرد مفصل مشخص می­ شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی منظم و اسید هیالورونیک بر مسیر سیگنالینگ Wnt بافت قلب در مدل تجربی استئوآرتریت زانو بود. مواد و روش: ۴۲ سر موش صحرایی نر به ۶ گروه (در هر گروه ۷ سر) تقسیم شدند: ۱) کنترل، ۲) بیمار، ۳) سالین، ۴) اسید هیالورونیک، ۵) تمرین هوازی و ۶) تمرین هوازی + اسید هیالورونیک. ابتدا مدل استئوآزتریت (OA) القا شد، سپس­ موش­های گروه تمرین، ۵ روز دویدن روی تردمیل به ­مدت ۵ هفته اجرا نمودند. اسید هیالورونیک به صورت داخل مفصلی تزریق شد. پس از ۱۲ تا ۱۴ ساعت ناشتایی و ۷۲ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، نمونه برداری از بافت قلب برای آنالیز بتا-کاتنین (β-catenin) و گلیکوژن سنتاز کیناز-۳ (GSK-۳β) انجام شد. بیان ژن های β-catenin و GSK-۳β در بافت قلب توسط RT-PCR آنالیز شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک­راهه انجام شد، در صورت وجود تفاوت معنی­دار از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد (۰/۰۵> P). یافته ها: القای OA در موش ها منجر به افزایش معنی دار ژن بتا-کاتنین و کاهش معنی دار ژن GSK۳β بافت قلب نسبت به گروه کنترل سالم شد. نتایج هم­چنین نشان داد که تمرین هوازی منظم، تزریق اسید هیالورونیک و ترکیبی از هر دو درمان منجر به کاهش ژن β-catenin و افزایش ژن GSK۳β بافت قلب در مقایسه با موش های گروه OA شد. بحث و نتیجه گیری: تمرین هوازی منظم در ترکیب با اسید هیالورونیک با کاهش بیان β-catenin و افزایش بیان ژن GSK-۳β بافت قلبی می­تواند اثر محافظتی داشته باشد، که ممکن است از بیماری قلبی در مدل تجربی استئوآرتریت زانو جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

OA ، CVD ، Aerobic training ، Hyaluronic acid ، GSK-۳β and β-catenin ، استئوآرتریت ، بیماری قلبی عروقی ، تمرین هوازی ، اسید هیالورونیک ، GSK-۳β و β-catenin