بررسی روش های کشت و استقرار گونه Onobrychis amoena subsp amoena در استان خراسان رضوی

کاهش تولید ناشی از تخریب مراتع و نیز نیاز روزافزون کشور به محصولات دامی و ضرورت های ناشی از امنیت غذایی کشور، انجام اقدامات در راستای افزایش تولید در مراتع را ضروری می نماید. یکی از راهکارهای موثر برای افزایش تولید، کشت گونه های علوفه ای پرتولید بومی کشور می باشد. این گونه ها اغلب در مراتع تخریب یافته، از بین رفته و یا اینکه جمعیت آن ها به شدت کاهش یافته و با گونه های نامطلوبی که کمتر مورد چرای دام قرار می گیرند، جایگزین می شوند. به منظور تعیین مناسب ترین روش کشت و استقرار گونه اسپرس Onobrychis amoena subsp amoena آزمایشی به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در طی سال های ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۵ در ارتفاعات دهبار شهرستان بینالود ا نجام گردید. بذور رسیده اسپرس پس از جمع آوری از رویشگاه، شکستن خواب بذر و تعیین درصد جوانه زنی تا زمان کشت نگهداری شدند. تیمارهای آزمایش شامل تاریخ های مختلف کشت در دو سطح کشت پائیزه و بهاره و روش های کشت بذر در دو سطح بذرکاری با ذخیره رطوبت بانکت های هلالی یا چاله بذرکاری شیاری در کرت هایی به ابعاد ۱۰x۵ متر با فاصله ۵۰x۵۰ سانتی متر بودند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس داده ها نشان داد که علی رغم افزایش میانگین درصد سبز شدن و استقرار گیاهان در روش کشت چاله ای به ترتیب با ۴۱/۳ و ۴/۳ درصد، تفاوت معنی داری با روش کشت شیاری ۳۸/۵ و ۴/۲ درصد مشاهده نشد. در مقایسه اثر اصلی تاریخ کاشت، میانگین درصد سبز شدن و استقرار گیاهان در فصل پاییز به ترتیب با ۴۹/۲ و ۶/۲ درصد، تفاوت معنی داری با فصل بهار به ترتیب با ۳۰/۵ و ۲/۳ درصد نشان دادند. به عبارت دیگر درصد سبز شدن و ا ستقرار گیاهان و ارتفاع گیاه به طور معنی داری (P≤۰/۰۵) تحت تاثیر فصل کاشت قرار گرفتند، ا ما اثر روش کاشت و نیز برهمکنش آن با فصل کشت برای صفات مذکور معنی دار نشد.

کلیدواژه ها:

اسپرس طناز ، تاریخ کشت ، روش کشت ، درصد استقرار