اثرات مولفه های بایوژئومورفیک بر روی کنترل فرسایش در محیط های بیابانی

بیابان زایی یکی از عمده ترین مسائل مرتبط با تغییرات محیطی جهانی است. پوسته های تجزیه ای می توانند نقش مهمی در کنترل فرسایش درمحیط های بیابانی داشته باشند. در مطالعه حاضر، به اثرات بایوژئومورفیک پوسته های تجزیه ای بر روی کنترل فرایندهای فرسایشی اشاره شدهاست. این مطالعه نشان می دهد که پوسته های تجزیه ای نسبت به سایر پوسته های خاک مناطق خشک، می توانند منجر به افزایش ظرفیت رطوبتیخاک، افزایش خلل و فرج خاکدانه ها، ذخیره ببشتر کربن و همچنین تحول بافت خاک های ماسهای به بافت لومی شوند. تغییراتی که با ترمیمویژگی های فیزیکی و شیمیایی خاک زمینه ساز افزایش ارتجاع پذیری محیط های بیابانی در مقابل فرسایش بادی خواهد شد.