ارزیابی و ارائه راهبردهای توانمند سازی شهرهای کوچک در راستای تعادل بخشی به نظام شبکه های شهری در منطقه

در نظام شهرسازی ایران ، شهرهای کوچک می توانند به عنوان یکی از عناصر مهم سیستم های منطقه ای در شکل دهی ثبات و تحقق اهداف کلی برنامه ریزی شهری و منطقه ای عمل کنند. شهرهای کوچک در تعامل متقابل با روستاها و شهرهای میانی، در توسعه و توازن منطقه ای نظیر تثبیت جمعیت، فعالیت ها و سرمایه در فضای ملی کشور ایفای نقش می نمایند. در این پژوهش برای نیل به اهداف مطرح شده، با استفاده ازروش توصیفی- تحلیلی ، ابتدا به بررسی مفهوم شهرهای کوچک و تبیین جایگاه و نقش آنها در نظام سلسله مراتبی شبکه های شهری پرداخته شده است و سپس با تجزیه و تحلیل نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدیدهای شهرهای کوچک، راهبردهایی برای توانمندسازی آنها در راستای تعادل بخشی به نظام شهری کشور ارائه گردیده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که شهرهای کوچک از پتانسیل های بالقوه ی بالایی برای رشد و اعتلای منطقه برخوردار می باشند و می توان با برنامه ریزی و طرح ریزی منسجم و پایدار برای توانمندسازی این سکونتگاه ها از درون آنها راه های رسیدن به این مهم را تسهیل نمود و از ایجاد شبکه های شهری نامتعادل و پدیده نخست شهری و بزرگ سری در شهرهای کشور جلوگیری کرد.