بررسی ارتباط دو سویه معماری بندرکنگ و هویت منطقه

هویت مفهومی است به جا مانده از تاریخ و تمدن، این موضوع نشاندهنده آن است که هویت فرایندی است که در طول تاریخ بعنوان یک ارزش مورد توجه افراد بوده و از نسلی به نسل دیگر انتقال می یابد. بندر کنگ در ناحیه سواحل جنوبی ایران واقع شده است. معماری گذشته این بندر نشان از مردمی با فرهنگ و معماری خاص دارد. تاثیر نهادها موجب شده تا افراد محیط پیرامون خود را سازگار با فرهنگ و معماری منطقه شکل دهند. از آنجایی که درصد تاثیرپذیری هویت بر جوامع و دوره های مختلف متفاوت بوده است، هر چقدر جامعه ای کامل تر و در حال توسعه باشد، میزان تاثیرپذیری آن کمتر می شود. هدف از این پزوهش بررسی و درک معماری گذشته و ارا ئه را هکارهایی در جهت بهبود معماری بندرکنگ به منظور ارتقاء و حفظ هویت منطقه است. در این تحقیق از چند روش تاریخی، توصیفی - تحلیلی و میدانی به صورت آمیخته استفاده شده است. منابع اطلاعاتی پژوهش بر اساس مطالعات کتابخانه ای و میدانی جمع آوری گردیده سپس بر اساس روش توصیفی - تحلیلی به بررسی و ارزیابی مدارک و اسناد پرداخته شده است. نتایج پژوهش نشان داد که مهم ترین راه برای حفاظت از هویت بندرکنگ، شهروندان این شهر هستند که در ارتباط با کالبد، اطلاعات و معنای فضا را دریافت و آن را به گونه های مختلف تفسیر می کنند. توجه ویژه به پوشش ، لهجه، روابط خویشاوندی، توسعه فضاهای تجاری در سطح شهر، مساجد اهل تسنن در سطح محله ها و.. نمایانگر این مهم است. سازگاری منطقه با ، کالبد، تاریخ ، اجتماع و فرهنگ، چارچوب کلی مفهوم هویت منطقه را شکل می دهدکه بر اساس آن معمار و شهرساز باید قادر باشد ویژگی های یک مکان را در یابد و آن را بخشی از فرآیند طراحی خود قرار دهد.

کلیدواژه ها:

معماری ، هویت منطقه ، فرهنگ ، بندرکنگ